[SF] Story Behind {TaecSu&WooHo} [Intro]

posted on 03 Jul 2012 08:07 by lilac-7
SF :: Story Behind
Writer :: lilac_7
Couple :: Taec x Su ร่วมด้วย Woo x Ho
Rate :: อีกสักพักNCจะตามมาค่ะ ^^
Talk:: ออกแนวนิทานแฟนตาซีผจญภัย(?)นิดนึงนะค่ะ 555 ขอบคุณพี่โบว์สำหรับรูปแบบเนอร์ฟิคเรื่องนี้มากๆค่า (ตอนหน้าเป็นแบนเนอร์คู่ด้งโฮ ^0^) อ่านโลด... 
                      Intro...    

เสียงจังหวะดนตรีวอลซ์ดังก้องอย่างนุ่มนวลจากมุมเวทีหนึ่งของท้องพระโรง ที่ถูกยกสูงจากพื้นเล็กน้อยเพื่อใช้้แสดงดนตรีในงานเลี้ยงเต้นรำในค่ำคืนนี้ นักดนตรีชื่อก้องโลกมากมายถูกเชื้อเชิญมาเพื่องานนี้ 

สำหรับค่ำคืนที่มีความหมายยิ่งต่อเจ้าชายองค์เล็กผู้เป็นที่รักยิ่งของกษัตริย์และราชินีแห่งอาณาจักรอันแสนไกล

ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองการก้าวพ้นผ่านวัยเยาว์ของเจ้าชายจุนโฮ...

โถงท้องพระโรงที่กว้างใหญ่เทียบได้กับสนามซ้อมแข่งม้าส่วนพระองค์ขององค์ชายถูกประดับประดาไปด้วยของขวัญล่ำค่าจากทุกมุมโลกที่บรรดาข้าหลวงต่างสรรหามาถวายเพื่อใช้เป็นเครื่องผูกมิตรกับคนในเชื้อพระวงศ์

แท่นบัลลังก์ทั้งสี่ถูกวางตั้งเด่นเป็นสง่า เพื่อให้ประจักษ์แก่สายตาของแขกเรื่อในงานทุกคน ณ ที่แห่งนั้นทุกคนสามารถมองเห็นพระพักตร์ของพระราชา พระราชินีที่ทรงแย้มพระสรวลและพูดคุยกันอย่างออกรสกับข้าหลวงชั้นสูงคนสนิทได้อย่างชัดเจน และ ณ ตำแหน่งบัลลังก์มุมซ้ายสุดนั้นผู้คนในงานต่างก็ได้ยลโฉมความงดงามของเจ้าชายองค์เล็กได้เป็นอย่างดี

ดวงหน้าขาวนวลนั้นช่างสอดรับดีกับพวงแก้มใสที่ชวนให้อยากสัมผัสมันสักครั้งในชีวิต ริมฝีปากอิ่มแดงนั้นแม้ไม่ได้ทรงแย้มพระสรวลอยู่ก็ตาม หากมันก็ยังชวนให้น่าหลงใหลยิ่งนัก ดวงตาเรียวที่เสมองไปทั่วงาน ไม่ได้เจาะจงมองที่หญิงสาวในงานพระองค์ใดนั้นก็ช่างดูนุ่มนวลเกินกว่าจะคิดร้ายต่อพระองค์ได้

เจ้าชายองค์เล็กที่แสนจะงดงามนามว่าอีจุนโฮ...

หากแต่ถ้าจะมีใครสักคนเพ่งมองเสียหน่อยก็จะสังเกตได้ว่าเจ้าของงานในค่ำคืนนี้ ทรงนั่งประทับนิ่งและมองผู้คนด้วยสายตาที่แลดูหวาดหวั่นใจเพียงใด


บางที...ใครสักคนที่สังเกตเห็น อาจจะเป็นเจ้าชายองค์โตที่ไม่ได้นั่งประทับอยู่ที่บัลลังก์ตั้งแต่แรกก็เป็นได้







“อ๊า...จ..เจ้าชาย”

“เรียกอีกสิ..” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยสั่งข้างหูขณะที่กำลังกระแทกส่วนแข็งขันของตัวเองเข้าไปในตัวอีกคน

“อ๊ะ..แฮ่..เจ้าชาย..แทค..ยอน..อ๊า” ทันทีกระเส้าครางพระนามขององค์ชายใหญ่ออกมาสมใจท่านแล้ว ร่างเล็กก็ถูกกดอัดด้วยความปรารถนาแห่งราคะเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายเปลือยเปล่าค่อยๆทรุดลงกับพื้นห้องช้าๆเมื่อไร้มือหนาที่จะช่วยพยุงอีกต่อไป คราบของเหลวขาวขุ่นไหลย้อนออกมาจากช่องทางสีสดเปรอะเปื้อนพื้นพรมจนเป็นด่างดวง ร่างนั้นสั่นสะท้านไปพร้อมๆกับวาดยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า

คงจะมีความสุขมากสินะ...

“จุนซู” เสียงเรียกขานชื่อดังขึ้นอย่างทรงอำนาจ ร่างโปร่งบางของใครอีกคนจึงค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ที่ประทับขององค์ชายใหญ่ซึ่งถูกตั้งไว้บนจุดสังเกตการณ์เหนืองานเลี้ยงเต้นรำเบื้องล่าง...จุดที่สามารถมองเห็นท้องพระโรงได้ทุกซอกมุม ซ้ำยังเป็นจุดที่ไม่ใครจะเงยหน้าขึ้นมามองอีกด้วย

“ครับ...ท่านชายแทคยอน” เสียงหวานขานรับเรียบ ใบหน้าเรียวมองพนักเก้าอี้ทองคำที่ประทับของร่างสูง ก่อนจะเสมองไปยังร่างของใครอีกคน ที่ยังคงยิ้มเคลิ้มกับการถูกเรียกตัวให้มาปรนนิบัติรับใช้ความใคร่ของเจ้าชายใหญ่ในค่ำคืนนี้

“จัดการด้วย”

“ครับ” จุนซูตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปยังเบื้องหน้าที่ประทับ มือเรียวเอื้อมออกไปฉุดรั้งร่างเล็กของเหยื่อในค่ำคืนนี้ให้ลุกขึ้น จัดแจงสวมอาภรณ์ให้อย่างลวกๆ ก่อนจะพาตัวออกไปจากห้องในที่สุด

“มาตรงนี้สิ” เสียงเรียกเรียบเฉยของผู้เป็นนาย ทำให้ร่างโปร่งบางเดินเข้ามายืนใกล้พระที่นั่งของเจ้าชายอย่างเงียบๆ

“ทำความสะอาดที...ฉันไม่อยากเห็น” ดวงตาเข้มมองออกไปยังท้องพระโรงกว้าง กวาดตามองทุกสิ่งโดยไม่สนใจผู้รับคำสั่งว่าจะเข้าใจหรือไม่

“ครับ” หากแต่ไม่เป็นเช่นนั้นสำหรับจุนซู...เด็กรับใช้ที่เจ้าชายใหญ่ไว้วางใจเป็นอย่างดี

เรียวขายาวก้าวถอยไปเล็กน้อย จุนซูเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปคุกเข่าบนพื้นพรมหน้าพระพักตร์ มือเรียวค่อยๆซับคราบน้ำขาวขุ่นที่เปรอะอยู่บนพื้นอย่างใจเย็น และเพียงไม่นาน คราบราคะขาวนั้นก็หายไปจนหมด

ร่างโปร่งลุกขึ้นจากพื้นช้าๆ ขาเรียวกำลังจะเดินอ้อมออกไปยังหลังพระที่นั่ง แต่จู่ๆมือหนาก็ดึงให้เขาเข้าไปนั่งบนตักแกร่งอย่างรวดเร็วและง่ายดาย

“อะ...ท่าน” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างตระหนก มือเรียวปล่อยผ้าในมือให้ตกลงสู่พื้น ก่อนจะตรงเข้าจับแน่นรอบลำแขนแกร่งของอีกคนในตำแหน่งเอวของตัวเอง

“ตกใจรึ.....เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆที่ข้างหู สันจมูกโด่งไล่สูดกลิ่นหอมจากผิวเนียนบริเวณต้นคอ ลุกลามไปจนถึงปลายคาง

“ท่านไม่ทำหรอกครับ” จู่ๆเสียงหวานที่ร้องอย่างตกใจ กลับเฉยชาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ร่างบางยังนั่งอยู่บนตักแกร่งเหมือนเดิม หากแต่ไร้การขัดขืนใดใด

“เจ้ารู้ใจข้ารึ” เสียงทุ้มถามห้วน ออกแรงรวบเอวบางให้แน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ทำให้ข้างแก้มของทั้งสองแนบชิดกันเบาๆ

“ท...ท่านบอกเองว่ายังไม่ถึงเวลา” มือเรียวกดแน่นที่ลำแขนแกร่ง เขาไม่ชอบก็ถูกกอดรัด...มันอึดอัด

“หื้ม?...ถ้าข้าบอกว่าถึงเวลาแล้วเจ้าจะยอมอย่างงั้นสิ?” เสียงทุ้มกระซิบถาม มองเสี้ยวหน้าหวานกรุ้มกริ่ม

“ไม่ มี ทาง” เสียงหวานตอบชัดเจน เน้นชัดทุกคำ

“มั่นใจจังนะ...หึ” เสียงทุ้มกดถาม หากแต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย้ยเหยิน

“ปล่อยข้า..” ร่างบางหงุดหงิด จุนซูเริ่มดิ้นอีกครั้งเพื่อจะให้หลุดจากลำแขนแกร่ง ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่มีทางได้ผล

“อยู่นิ่งๆก่อนสิ...ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดู” เสียงทุ้มยังคงกระซิบ ราวกับจะกลั่นแกล้งให้อีกฝ่ายมีน้ำโหมากขึ้น

“ข้าไม่ต้องนั่งแบบนี้ก็ได้นี้ครับ..ปล่อยข้าลงเถอะ” ร่างบางหยุดดิ้น หากแต่ความคิดต่อต้านไม่ได้หมดไป

“ไม่ได้..ถ้าเจ้าไม่นั่งตรงนี้ เจ้าจะไม่เห็น” ร่างสูงตอบนิ่ง ลำแขนแกร่งออกแรงรวบอีกคนให้ขยับตัวมานั่งเต็มตักของตัวเอง จนอีกฝ่ายต้องยอมหยุดนิ่ง

“อะไรละครับ” จุนซูขมวดคิ้ว เขายอมหยุดแต่ไม่ได้จะยอมทุกอย่าง

“จุนโฮ..” เสียงทุ้มพูดเบาๆ ใบหน้าคมเข้มขยับมาอยู่ข้างแก้มใส เอ่ยชื่อน้องชายของตัวเองออกไป เป็นแนะให้ดวงตาเรียวหันไปมองยังเจ้าของชื่อภายในงานเลี้ยงเบื้องล่าง

“หมอนั้นไม่ใช่จุนโฮ!”

เสียงเข้มนิ่งเรียบไร้แววสนุกแม้แต่น้อย จุนซูหยุดนิ่ง ดวงตาหวานมองชายร่างเล็ก ผิวขาวนวล แก้มใสที่แดงเรื่อนั้นยังคงน่ารักน่าหยิกเหมือนทุกคราไป

เหตุใดเจ้านายของเขาถึงกล้าพูดได้...

“ท่านนั้นคือองค์ชายจุนโฮไม่ใช่หรือครับ” เสียงหวานเอ่ยถามทั้งที่ดวงตาไม่ได้ละไปจากเป้าหมายเบื้องล่าง

“จุนโฮน่ะ...ไม่คุยกับซึลองหรอกนะ” จุนซูหรี่ตา เพ่งมองท่าทางของเจ้าชายเล็กซึ่งบัดนี้กำลังค้อมหัวให้กับคหบดีนายหนึ่งที่เดินเข้าไปแสดงความยินดีกับเจ้าของงานอย่างสนิทสนม

หากแท้จริงแล้ว ใครๆก็รู้ว่าซึลองหมายปองเจ้าชายเล็กมากเพียงใด

“ก็...อาจเป็นแค่มารยาทในการทักทายเท่านั้นกระมั้งครับ” จุนซูคิดเหตุผลก่อนจะพูด หากแต่คิ้วเรียวก็ยังขมวดอยู่เช่นเดิม

“เฮ้อ...พูดเหมือนเจ้าไม่รู้จักจุนโฮเลยนะ เจ้าก็รู้นี่..หากจุนโฮไม่ชอบใครแล้วล่ะก็ แค่หางตายังไม่คิดจะแลไปหาเลย” ร่างสูงอธิบายแย้งกับคำพูดหวานนั้น หากแต่ทุกอย่างที่พูดล้วนแต่เป็นความจริง จนคนบนตักไม่สามารถเถียงได้

มันก็จริง...เจ้าชายจุนโฮที่แสนจะน่ารัก น่าเอ็นดูของชาวเมืองทุกคนนั้น แท้จริงแล้วมีนิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจอยู่ไม่น้อย แต่นั้นก็ถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของคนตัวเล็กน่ารักมิใช่หรือ..

“ข้าจะไปลากมันลงจากบัลลังก์น้องข้า!!” ร่างสูงกระแทกเสียง มือหนาดึงร่างบางให้ลุกขึ้นพร้อมกับตัวเอง ก่อนจะปล่อยมือจากเอวบาง ร่างสูงของเจ้าชายใหญ่กำลังจะก้าวออกไปจากห้องสังเกตการณ์หากไม่มีเสียงรั้งเขาไว้ก่อน

“เดี๋ยวครับ...ท่านชาย”

“อะไร จุนซู”

“ข้าว่า..มันจะไม่โจ่งแจ้งไปหรือครับท่านชาย..หากเกิดเหตุการณ์โกลาหลขึ้นมาจริงๆ พระราชากับพระราชินีจะทรงไม่พอใจได้ครับ” เสียงเตือนอย่างมีเหตุมีผลถูกส่งมาให้ร่างสูงใจเย็นลง คิ้วเข้มบนใบหน้าคมเข้มขมวดเข้าหากัน และในขณะนั้นเองเพลงบรรเลงในงานก็เปลี่ยนจังหวะไป

ดนตรีจังหวะสโลว์ฟอกซ์ทรอทดังขึ้นทั่วงาน เป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาแห่งการเต้นรำที่แท้จริงแล้ว เจ้าชายใหญ่คลายปมคิ้วออก รอยยิ้มเผยให้เห็นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวทิ้งท้ายกับคนใกล้ชิดตรงหน้าก่อนจะก้าวออกไปว่า



“เวลานี้แหละ...เหมาะที่สุด”



      TBC.
        ขอโทษแฟนฟิคทุกท่านก่อนอื่นใดเลยค่ะ T T ไม่ค่อยได้แต่งฟิคให้อ่านเลย แหะๆ ต้องขอบคุณพี่โบว์ http://bonussen.exteen.com/ ที่คอยบังคับ ขู่เข็ญ ฟาดแส้ และอีกสารพัดวิธีSMที่ทำให้ยุ้ยต้องคลานมาแต่งฟิคให้จงได้ ToT แล้วขอบคุณพี่จอยอีกคนนะค่ะ ^^ คนนี้ก็ทวงฟิคได้ไม่แพ้กัน ToT    เรื่องนี้โดนพี่ๆตามจิก ตามทวง ตามจี้ทุกฝีก้าวค่ะ คาดว่าจะคลอดตอนต่อเร็ววันนี้ - - เรื่องนี้ประมาณ3ตอนนะค่ะ สั้นๆ ไม่มากไม่มายค่ะ   ขอบคุณที่ติดตามงานนะค่ะ   ใครอยากทวงฟิค อยากทึ้งหัว อยากจิก? อยากทักทาย อยากให้กำลังใจ(ไม่มี) เชิญได้ที่ทวิตเตอร์ค่ะ @lilac__7 สิงอยู่ทุกวันนะค่ะ ^^   ฟอล.มาคุยกันได้น๊า ยุ้ยใจดีจริงๆๆๆๆๆๆๆ >

Comment

Comment:

Tweet

องค์ชายใหญ่ร้อนแรงมากเพคะ อ๊ายยยย เขิล
ว่าแต่องค์ชายจุนโฮหนีไปไหนซะนี่ แล้วใครล่ะที่มาเป็นตัวแทน โอ๊ย คิดแล้วปวดเฮดยิ่งนัก มาต่อตอนต่อไปเร็วๆนะคะ ^^
โอ้ว ชายแทคเท่ห์มากๆ เซ็กกุซี่มากมาย
แอร้ย>///<
ว่าแต่นุ้งโฮไปไหน แล้วใครสวมรอยเป็นนุ้งโฮ
ชายแทคเป็นองค์ชายใหญ่ที่มีปมให้รีดคิด,สงสัยมากมาย
น้องคิมบทตอนทำความสะอาดนี่จึ๊กๆๆๆโดนใจรีดเพ้นมากมาย
แต่แลดูเหมือนจ่ะรู้อนาคตตัวเองว่าโดนชายใหญ่กดแน่นอน อย่าขัดขืนไปเรยน้องคิม กรีซซๆ~>///<
ยุ้ยจัง! คิดถึงน่ะ!!
รอตอนต่อไป
ขอบคุณสำหรับฟิคคร่า

#3 By paint (103.7.57.18|58.8.233.164) on 2012-07-07 07:33

อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ้ะะ (ไวไปมั้ย)
เห็นด้วยกับคอมเม้นข้างบน >///< แทคเท่จริงอะไรจริง อยากรู้ว่าแทคซูจะเป็นยังไงจบยังไง ลงเอยยังไง ดูแทคเท่อ้ะะ (แอบเวิ่น เอิ้กก) พอซูบอกว่าไม่แทคก็ไม่ทำ หลงเลยยยย
ตื่นเต้นๆ กับ >ฟิคลงโทษ< เรื่องนี้มาก แนวพีเรียต แฟนตาซีจะเป็นยังไงต่อ อยากอ่านแล้วน้า รีบอัพเร็ววันน้าจ้ะ
ดูแลลูกที่น่ารักของพี่ดีๆน้า องค์โฮน้อยอ้ะะะ คึคึคึ
เรื่องหน้าเอา >ฟิคลงโทษ< แบบไหนดีน้าาาา
สู้ๆ

#2 By bonussen on 2012-07-04 00:33

อุ๊มะ!!!!!!!! 
แทคจ๋าเรื่องนี้ ร้อนแรงมากกกก ขนาดยังไม่ NC
ยังเล่นเอาคนอ่านแบบว่า อืม..... >///////<
อิจฉา จุนซู ได้นั่งตักองค์ชายกล้ามล่ำ 5555
แล้วอยากรู้ว่าใครบังอาจสวมรอยเป็น อีจุนโฮ
โอ้ววววว ลุ้นมากกก เรื่องมันชวนติดตาม
เพราะเป็น >ฟิคลงโทษ< ที่พี่รอคอยมาตลอด 
ชะรอยเห็นว่า มีลูกพี่ร่วมขบวนการด้วย
โดยรับบท เมะ แก้มป่องสุดแสนน่ารัก
 รออออ รอออออ ด้วยใจจดจ่อ อยากอ่านแล้ววว

#1 By Snoww on 2012-07-03 18:27