[SF] Get a points {TaecSu}

posted on 03 May 2012 20:58 by lilac-7
Title :: Get a points
Pairing :: Taec x Su
Rate :: NC 
Author Note :: อ่านเพื่อดับร้อน.......มั้งค่ะ ^^











ร้อน....

ร้อนนน.......

ร้อนโว้ยยย....

ทำไมในวันที่ร้อนจนเซลล์สมองมันลาหยุดไปเที่ยวเมืองหิมะกันหมดแบบนี้ ถึงต้องจัดให้มีสอบด้วยนะครับ

ลูกเพ่จุนซูคนนี้ไม่เข้าใจเล้ยยยย พับผ่าสิ!

“ร้อนชิบ” ผมบ่นให้ตัวเองฟังในห้องสอบ แล้วยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าที่รวมใจกันพรั่งพรูออกมาจากรูขุมขนบนหน้าของผมเลยด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเลื่อนมือลงมาหยิบสาบเสื้อนักเรียกตัวโคร่งที่ตำแหน่งอกแล้วกระพือเข้าออกให้เกิดลม ผมทำแบบนั้นไปพร้อมๆกับจ้องพัดลมที่เสากลางห้องเรียนอย่างนึกโมโหตัวเอง ที่ชอบนั่งหลังห้องจนเป็นนิสัย เลยไม่เคยจะโดนพัดลมเย็นๆกับเขาสักที

ก็เด็กเกเรที่ไหนเค้านั่งเรียนหน้าห้องกันบ้างล่ะครับ หึหึ ~

คิดแล้วก็ภูมิใจ คนอย่างผมนี่แหละได้ชื่อว่าเป็นเด็กเกเรของห้องเชียวนะ เท่านั้นไม่พอสิครับ ยังมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าแก๊งด้วยนะเออ ถ้าจะถามถึงลูกน้องน่ะเหรอ?...ก็ไอ้สองตัวที่นั่งถัดจากผมเนี่ยแหละ

“ไอ้...โฮ” ผมหันไปทางซ้าย ก้มหัวลงต่ำใช้หลังคนข้างหน้าบังไว้ แล้วกระซิบเรียกไอ้จุนโฮที่ก้มหน้าทำข้อสอบอยู่อย่างตั้งใจ เห้อ อย่างกับมึงทำมันได้ทุกข้องั้นแหละ พ่อคนมีความต้องการทั้งจักรวาล!!

แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งมันอยู่ดี ก็มันฉลาดที่สุดในแก๊งเราแล้วนี่ครับเพราะไอ้อีกคนมันดีแต่ใช้กำลัง...ไอ้หมีชานซอง -“-

จุนโฮหันมาขมวดคิ้ว ทำหน้าเซ็งประหนึ่งว่าผมไปขัดสมาธิการจัดเรียงลำดับราชวงศ์เกาหลีในวิชาประวัติศาสตร์ที่มันกำลังนึกอยู่อย่างนั้นล่ะ

ไอ้เวง -“-

“ข้อหนึ่ง...ตอบไร” ผมไม่สนใจหรอกครับ เพราะหลังจากที่ผมด่ามันในใจแล้วก็เค้นถามเอาคำตอบจากมันหน้าตาเฉยอยู่ดี 

จุนโฮก้มมองข้อสอบตัวเองแล้วหันมาตอบผม ส่วนตัวผมพอจับใจความได้ผมก็เขียนลงในข้อสอบยิกๆ พอจะถามข้อต่อไป ไอ้อาจารย์แว่นหน้าเข้มที่ผมจำชื่อได้ลางๆว่าชื่อ “แทบย่น” ก็เริ่มเดินสำรวจเด็กอีก ผมเลยต้องยืดหลังขึ้นมานั่งสอบให้ดูเป็นปกติไปก่อนครับ 

แต่พอไม่คิดเรื่องลอกข้อสอบแล้ว ไอ้เรื่องอากาศร้อนมันก็แทรกเข้ามาให้หงุดหงิดอีกจนได้...

หน้าเข้มๆของอาจารย์แว่นนั้นกวาดสายตามาทางหลังห้องพอดีครับ ผมเลยสบโอกาสยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อนักเรียนตัวเองออกสองเม็ดให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ให้มันรู้ซะบ้างว่าเด็กหลังห้องมันไม่เคยจะได้ลมเย็นๆเหมือนพวกที่ตั้งใจเรียนหรอก ชิร์

ไอ้อาจารย์แว่นหน้าเข้มนั้นหยุดกึกเลยครับ ตาคมใต้กรอบแว่นเหลี่ยมดำนั้นจ้องมาที่ผมเหมือนกับแมวตัวหนึ่งที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ตลอดเวลา ผมเห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆครับอยากจะเตือนอยู่หรอกนะ ว่าอย่าเก๊กให้มากนัก เข้มๆแบบนี้แล้วไงล่ะ ผมลอกข้อสอบวิชาของอาจารย์ได้ตั้งหนึ่งข้อแล้วนะคร๊าบ วะฮ่ะฮ่าๆๆๆ

คิดแล้วสะใจ เลยหยักคิ้วให้อาจารย์ไปทีหนึ่ง 

“นายคนนั้นน่ะ มีอะไรหรือเปล่า” ดูมัน...กล้าถามนักเรียนแบบนี้ได้ไง -“-

“ป่าวครับ...ผมแค่ร้อน” ว่าแล้วก็กระพือเสื้อตัวเองคลายร้อนอีกที ผมยิ้มทำหน้าอินโนเซ้นท์ให้คนมาดเข้มที่มองผมไม่วางตา แต่สุดท้ายก็ยอมหันหลังเดินไปมุมอื่นในที่สุด

ผมหันไปยักคิ้วให้ไอ้โฮกับไอ้ชานทีหนึ่ง ให้สมกับที่เป็นลูกพี่ของแก๊งซะหน่อย ก่อนจะกระซิบถามข้อสอบข้อต่อไป ^^

“ไอ้...โฮ” หลังจากที่ให้เวลาคิดกับจุนโฮพอแล้ว ก็กระซิบเรียกมันอีกครั้ง

“...” แต่คราวนี้มันนิ่งครับ

“ไอ้...โฮ...โว้ย” ผมเพิ่มเสียงกระซิบเข้าไปอีกให้ดังขึ้น แต่ไอ้โฮยังนิ่ง แมร่งงงง...มึงกล้าเมินกูได้ไง

“ไอ้ตี๋...” หึ ให้มันรู้ไปสิ เมินใส่ใครไม่เมิน มาเมินใส่ป๋าซูคนนี้ได้

คราวนี้มันหันมาครับ ไอ้โฮมันไม่ชอบให้ใครมาล้อมันเรื่องตาตี่ๆหรอกครับ แต่ช่วยไม่ได้ มึงเมินกูเองนะไอ้ตี๋ หุหุ

“ข้อสอง...ตอบไร”

“หลังมึง” ไอ้ตี๋มันกวนโอ๊ยผมเหรอครับ? ผมทำหน้าจะหาเรื่องมันไปทีหนึ่ง แต่เอ๋?...หรือว่ามันจะพูดว่า “ไรมึง” แต่ผมฟังผิด - -* คิดได้ดังนั้นเลยเพิ่มเวลเสียงให้ดังขึ้นอีกหน่อย

“ข้อสองโว้ย...ข้อสอง... สองเว้ยยย” 

“ข้อสองคำตอบคือ... วังฮูมา ได้สถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์แทโจแห่งราชวงศ์โคเรียวในปีพ.ศ. 1486” เสียงเข้มๆดังขึ้นชัดเจนข้างหลังผม พอหันไปกำลังจะเอาเรื่องผมก็ต้องตกใจจนเกือบจะหลุดมาดหัวหน้าแก๊งไปจนหมดท่าเลย

ไอ้อาจารย์แว่นหน้าโหดมันมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ?

เสียงหัวเราะของคนในห้องดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่สายตาหลายคู่จะหันมามองผมเป็นตาเดียว 

“ลอกข้อสอบนี้...โทษคือปรับตกไม่ใช่เหรอ” ไอ้ครูแว่นพูดขึ้นลอยๆ แล้วยักคิ้วให้ผมเหมือนที่ผมทำไม่ผิดเพี้ยน 


โว้ยยยย เจ็บใจ !!!!!!!!










อ๊อดดดด .... 



เสียงอ๊อดหมดเวลาสอบดังขึ้น ผมลุกจากโต๊ะคนแรก ไอ้แว่นนั่งยิ้มรออยู่แล้วที่โต๊ะอาจารย์ ผมกระแทกข้อสอบลงกับโต๊ะและกำลังจะเดินออกจากห้องไป แต่ต้องหยุดขาไว้กระทันหันเมื่อได้ยินเสียงเสียงเข้มๆนั้นสั่ง

“คิม จุนซู...รวบรวมข้อสอบแล้วตามไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ด้วย” พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ผมยืนมองแผ่นหลังกว้างๆที่น่าหมั่นไส้นั้นแล้วนึกอยากจะกระโดดเตะสักที 

ฮึ่ย...ถ้าไม่ติดที่เป็นอาจารย์นะ...พ่อจะเตะผ่างๆๆๆเลย คอยดูเถอะ!

“ไอ้ชาน มึงเป็นคนเก็บดิ” ผมหันไปสั่งไอ้หมีที่ยืนทำหน้างงชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอีก

“เอ่อ...มึงอ่ะเก็บ เดี๋ยวกูเอาไปส่ง” ผมกระแทกเสียง





ผ่าง!


ผมกระชากประตูห้องพักครูเปิดออกโดยไม่เคาะก่อน ลมเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศลอยเข้ามากระทบผิวของผมจนเกือบจะหนาวเลย โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีอาจารย์คนอื่นอยู่ ผมมองซ้ายขวาหาโต๊ะอาจารย์แว่นนั้น ก่อนจะเห็นว่าหมอนั้นนั่งยิ้มอยู่ในโต๊ะตัวในสุด ผมปิดประตูแล้วเดินลงส้นเท้าดังตึงๆ ไปที่โต๊ะนั้น 


ตุบ


ผมวางข้อสอบในมือลงแรงๆกับโต๊ะ แล้วกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องไปแต่...

“คิม จุนซู” เสียงเข้มๆนั้นดันเรียกชื่อผมไว้อีก

ผมหันหน้ามามองเค้า อยากจะบอกว่าอาจารย์คนนี้จำชื่อไม่ได้แหะ สงสัยผมจะโดดวิชาแกบ่อยเกิน นึกแล้วผมเลยมองหาป้ายชื่ออาจารย์จนไปเจอป้ายที่ที่วางบนโต๊ะให้เห็น

“ครับ...อาจารย์อ๊ค แทคยอน!” ผมตอบเสียงดังฟังชัดพร้อมกับฉีกยิ้มหวาน ในแบบที่ตัวอะมีบาในน้ำยังบอกได้เลยว่าผมเสแสร้ง 

“หยิบข้อสอบของตัวเองออกมาสิ” ไอ้อาจารย์อ๊คสั่งด้วยมาดนิ่งๆ ผมไม่อยากจะคิดหรอกนะว่าเขากำลังกวนโอ๊ยผมอยู่น่ะ

ถลึงตาใส่ทีหนึ่งแต่สุดท้ายก็ทำตาม ผมก้มๆเงยๆกับกองข้อสอบอยู่นานพอเจอข้อสอบของตัวเองแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมา แต่ว่า...

ไอ้แว่นนั้นมันกำลังชะเง้อเข้ามาดูใต้คอเสื้อนักเรียนของผมอยู่น่ะสิ !!!

“เอ้ยยย...” ผมร้องโวยวาย รีบยกมือขึ้นมาปิดคอเสื้อที่เปิดกว้างกว่าทุกวัน 

ไม่น่าลืมติดกระดุมสองเม็ดที่ปลดออกเมื่อกี้เลยตรู =”=

“จะร้องทำไม” ไอ้แว่นหื่นกามมองผมแล้วยกยิ้มข้างเดียว ไอ้...ไอ้...ไอ้หื่นเอ้ยยย

ผมยืนกำมืออยู่หน้าโต๊ะของไอ้อาจารย์หื่น ก่อนจะพ่นลมออกทางจมูกเพื่อระงับอาการโกรธของตัวเอง แต่ดูท่าว่าอีกคนจะชอบใจมากกับท่าทีของผม ผมมองเขาตาเขียวปัดแล้ววางข้อสอบตัวเองลงบนโต๊ะ แล้วหันหลังเพื่อจะเดินออกไป

“ครูยังไม่ได้สั่งให้เธอออกไปนะ” 

ใช้คำว่า “เธอ” กับผมเนี่ยนะ

เว้ยยยย

ลูกเพ่ซูรับม่ายด้ายยย !!

ผมหันหน้าไปมองถลึงตาใส่คนที่ยิ้มรับ แล้วกำลังหยิบข้อสอบผมขึ้นมาสำรวจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

“คิดว่าตอบข้อสอบแบบนี้แล้วจะผ่านวิชาฉันได้หรือไง” ไอ้อาจารย์หื่นพูดพร้อมกับยกขายาวๆของตัวเองขึ้นพาดโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ

ผมกำหมัดอีกครั้ง มองตาไอ้แว่นหื่นนั้นแล้วอยากจะชกเข้าสักหมัด ยิ่งท่าทางยิ้มกวนๆ กับท่าขยับคอตอนที่มือหนานั้นคลายเนคไทออกจากคอทื่อๆนั้นนะ ยิ่งดูแล้วยิ่งน่าโมโหนัก

“ครูพอจะมีทางออกให้กับนักเรียนแบบเธอนะ...สนใจไหมล่ะ” แล้วไอ้คำถามเชิงต่อรองนี้มันอาร๊ายย

ลูกเพ่ซูไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้นะเฟ้ย... -*-

“อะไร จะให้ทำอะไร” ผมถามห้วนๆ แถมยังจ้องตาไอ้อาจารย์มาดกวนแบบท้าทายด้วย

ลูกเพ่ซูเจ๋งไหมล่ะน้องเอ๋ยยย

“มาตรงนี้สิ” ไอ้อาจารย์หื่นถอดแว่นออกแล้ววางไว้บนโต๊ะ หว่า...อย่างงี้ก็เรียกว่าไอ้ครูแว่นไม่ได้แล้วสิ

แต่พอถอดแว่นแล้วแม่ง...หล่อว่ะ ! 

ทำไมไม่ไปเป็นนายแบบแทนว่ะครับ ไอ้มาดกวนๆนั้นก็ยิ่งทำให้ดูเป็นเพลบอยเข้าไปใหญ่เลย 

แล้วนี้ผมคิดอะไรอยู่เนี่ยยยย -“-

ผมเดินเข้าไปในฝั่งด้านในของโต๊ะอาจารย์ แต่ไม่รู้ว่าเขาเรียกให้ผมมาตรงไหนกันแน่เลยทำหน้างงๆนิดหน่อย

“ฉันหมายถึงตรงนี้” คงเห็นผมสงสัยเลยบอกให้ ... ขอบคุณมากครับอาจารย์ _/\_

แต่ถ้ามันไม่บอกให้ผมไปนั่งบนตักของมันอ่ะนะ ผมจะกราบงามๆให้ตรงนี้เลยยย !!!!!!!!!


ไอ้โรคจิตเอ้ยยยยย !




ป้าบๆๆ


เสียงมือหนาตบเข้าที่หน้าขาตัวเองหลังจากที่ยกมันลงจากโต๊ะทำงานแล้ว เขากำลังสั่งให้ผมไปนั่งบนนั้นเนี่ยนะ...บนตักเขาเนี่ยนะ



ไอ้หื่นเอ้ยยยย !


“ไม่มีทาง” ผมพูดแล้วหันหลังจะเดินออกไปแต่อยู่ๆตัวผมมันก็ลอยไปด้านหลังอ่ะ !

“เอ้ยยย” ผมร้องเสียงหลง เมื่อโดนมือหนากระชากข้อมือให้ถลาไปนั่งบนตักแข็งๆนั้นได้สำเร็จ

“ถ้าไม่ทำ...นายจะต้องตกวิชาของฉันแบบไม่ได้ผุดได้เกิดแน่” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูผม ผมดิ้นไปดิ้นมา รู้สึกได้ว่าหน้าตัวเองแดงไปหมดแล้ว

“อะ...อะไร...ขู่เหรอ...จะทำอะไรก็ทำสิ..ไม่กลัวหรอก” ผมไม่กล้าสบตาคู่นั้นเลยให้ตายสิ เลยได้แต่พูดกับอกกว้างๆของเขาอยู่แบบนั้น

“ทำอะไรก็ทำเลยเหรอหึ?...โอเค...ตกลง” คำพูดสุดท้ายทำเอาผมขนลุกซู่ ก็ไอ้หื่นดันมากระซิบที่หูผมแถมยังเลียใบหูผมด้วยนี่สิ

“อ่ะ...” ผมร้องเบาๆ ก่อนจะหลับหูหลับตาดิ้นไปมา แต่ดูเหมือนว่าจะสู้แรงไอ้อาจารย์หื่นนี้ไม่ไหวแหะ


เขาโอบเอวผมแล้วจับพลิกให้ผมนั่งหันหลังพิงอกเขา

“อยู่นิ่งๆสิ” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆข้างหลังผม ผมหน้าแดงแปรด รู้สึกโชคดีที่ตอนนี้ห้องพักครูไม่มีใครเลย

รู้ตัวอีกทีมือหนาอีกข้างก็เข้ามาอยู่ใต้เสื้อนักเรียนผมแล้วครับ !

“อะ...เอ้ยย” ผมร้องเบาๆก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อมือหยาบนั้นกำลังบีบคลึงอยู่ที่ยอดอกของผมอย่างมันส์มือ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังเบาๆพอให้ได้ยิน ผมอยากจะหันกลับไปแล้วชกไอ้หมอนี้สักที แต่ว่าตอนนี้ขอแค่หลุดจากลำแขนแกร่งๆที่โอบผมไว้นี้ให้ได้ก่อนเถอะ

จู่ๆผมก็รู้สึกจักกะจี๊ที่คอขึ้นมาแต่พอหันไปมองผมก็ต้องรีบห่อไหล่ขึ้นทันที ไอ้ครูหื่นมันกำลังไซร้หลังคอผมอยู่ครับ !

“อ๊ะ...อะ...อย่านะ” ส่งเสียงห้ามอย่างยากลำบาก ก็จะให้ผมห้ามยังไงไหวล่ะครับ ในเมื่อตะขอกางเกงผมกำลังจะถูกปลดออกไปอยู่นะตอนนี้ 

“นายตัวหอมจัง” เสียงแหบพร่าแถวซอกคอผมทำให้ผมรู้สึกสะท้านอย่างบอกไม่ถูก ผมดิ้นขลุกขลักไปมา พยายามจะไม่ให้เขาถอดกางเกง
ผมออก แต่ในที่สุดมันก็หลุดออกไปจนได้

“แฮ่กๆ...แฮ่ก” ผมหอบหายใจถี่ เหนื่อยจากการดิ้นรนหาทางหนี ยิ่งก้มลงเห็นต้นขาขาวๆของตัวเองที่โผล่มาจากกางเกงบ๊อกเซอร์ เผยให้เห็นผิวใต้ร่มผ้าต่อหน้าอีกคนแล้ว ยิ่งอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ผมไม่กล้าหันไปมองเขาเพราะกลัวว่าจะถูกแทะโลมด้วยสายตาหื่นๆที่ดูดีอย่างน่าเหลือเชื่อนั้นเอาจริงๆเถอะ ให้ตาย!

“เหนื่อยแล้วใช่ไหม...ถ้าอย่างนั้นก็อยู่เป็นเด็กดีของอาจารย์แทคนะครับ...จุนซูจัง” ไอ้อาจารย์หื่นกระซิบข้างหูก่อนจะฝังจมูกลงที่ซอกคอของผม

“ไอ้บ้า... ปล่อย..หยุดนะ...อ๊ะ” ผมหอบหายใจถี่ เพราะเผลอรู้สึกดีกับสัมผัสนั้น

“เด็กปากแข็ง” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนที่ผมจะรู้สึกได้ถึงฝ่ามือหยาบที่กำลังลูบไล้โคนขาของผมอยู่

“อื้อออ...หยะ...หยุด” ผมเปล่งเสียงอย่างอ่อนแรง ยิ่งมือหยาบนั้นขยับเข้าใกล้หว่างขาผมมากเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกเสียววาบมากขึ้นเท่านั้น

“หึ...เกาะดีดีล่ะ” เสียงทุ้มกระซิบบอกให้ผมเกาะขอบโต๊ะไว้ให้แน่น เพราะตอนนี้มือหยาบทั้งด้านบนและด้านล่างนั้นกำลังมุ่งเข้าจู่โจมจุดอ่อนไหวของผมอย่างมันส์มือ

“อ๊ะ...อ่ะ...อย่...า” ผมครางเสียงแผ่วพร้อมกับฟุบหน้าลงกับขอบโต๊ะทำงานของอาจารย์ ตาผมปรือมองการขยับมือของอีกคนในบ๊อกเซอร์ของตัวเองแล้วต้องหลับตาปี๋ 


มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก...


“อือ..อ่ะ” ผมเริ่มหายใจถี่เมื่อมือหนาที่เร่งจังหวะกับส่วนนั้นของผม แรงบีบของเขาแทบจะดึงเอาลมหายใจของผมออกไปจากตัวจนหมด ยิ่งเมื่อนิ้วแกร่งนั้นวนเวียนเค้นคลึงอยู่ที่ส่วนปลายในจังหวะสุดท้ายด้วยแล้ว ผมถึงกับเด้งตัวแอ่นหลังขึ้นพิงอกของเขาอย่างหมดท่าเลย

“แฮ่ก ..อ๊า..” ผมปลดปล่อยออกมาเต็มมือไอ้ครูหื่นเลยครับ TT

“อื้มมม..ดีมาก จุนซูจัง” เสียงทุ้มที่เรียกชื่อผมอย่างน่ารักทำเอาผมสะดุ้ง และทันทีที่ได้โอกาส ผมก็เด้งตัวขึ้นยืนแล้วตั้งท่าจะวิ่งออกนอกห้องทันที แต่.....

กลายเป็นว่าผมถูกจับพลิกให้นอนหงายอยู่บนโต๊ะของไอ้อาจารย์แทคยอนหื่นกามนี้จนได้ ...

“อยากเปลี่ยนท่าก็ไม่บอก” จากที่ได้ฟังแต่เสียง ตอนนี้ผมได้ยินทั้งเสียง ได้เห็นทั้งสายตาหื่น แล้วยังได้ถูกสัมผัสจากมือหยาบนั้นเต็มๆ กลายเป็นว่าผมโดนไอ้หื่นนี้ล่อลวงแบบ4Dไปเลยครับ TT

“ไอ้บ้า...ไอ้โรคจิด...กูจะฟ้องครูอังคณ...อ่า” เสียงของผมถูกกลืนลงในลำคอแกร่งนั้นจนหมดครับ เมื่อไอ้ครูหื่นแทคยอนมันก้มลงมากดจูบดูดดื่มที่ปากของผม ส่วนผมจะทำอะไรเหรอครับ ก็ทำได้แค่ดิ้นๆๆพอเป็นพิธี แล้วสุดท้ายก็อ่อนยวบอยู่บนโต๊ะนั้นแหละครับ

“เบาๆสิ ถ้านักเรียนคนอื่นรู้ว่าฉันให้คะแนนเธอเพราะอะไรแล้วฉันแย่นะ” ใบหน้าหล่อคมโน้มลงมาพูดใกล้ๆผม

“ดี...ให้มันแย่ไปเลย ขอให้ถูกไล่ออกเลยไอ้หื่นเอ้ย” ผมดิ้นขลุกขลัก 

“ไม่ใช่แย่แบบนั้นซะหน่อย ที่ว่าแย่น่ะ คือฉันจะไม่ได้ให้คะแนนกับแค่เธอคนเดียวแบบนี้ต่างหาก เพราะมัวแต่ไปให้คะแนนกับเด็กคนอื่นๆที่เขามาขอคะแนนพิศวาสเพิ่มไงเล่า” พูดเสร็จแล้วยิ้มเลยนะครับ ไอ้คุณหื่นเอ้ย

“ไอ้โรคจิต ไอ้บ้า ไอ้...เย้ยยย..ปล่อยโว้ยย” ผมยังด่าไม่สะใจก็ต้องเปลี่ยนมายื้อแย่งขอบบ๊อกเซอของตัวเองกับไอ้ครูหื่นซะแล้วครับ ก็ไอ้หื่นกามตอนนี้มันกำลังสนใจการกำจัดปราการด่านสุดท้ายบนร่างงกายของผมอยู่น่ะสิครับ

ผมพยายามดึงบ๊อกเซอร์ของตัวเองไว้แล้วนะ แต่สุดท้ายมันก็ถูกโยนลงไปกองอยู่บนพื้นจนได้

ร่างสูงใช้สายตาคมแทะโลมผมจนผมอยากจะหมุดเข้าไปอยู่ในลิ้นชักโต๊ะเสียให้ได้เลยครับ ใบหน้าคมเข้มนั้นลอยเข้ามาใกล้ผมจนผมต้องปิดตาลง และถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากแกร่งนั้นจนหายใจไม่ออก และในจังหวะนั้นเอง ที่ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ขยับดิ้นอยู่แถวหว่างขาของตัวเอง

“อื้อออ” ผมส่งเสียงในลำคอ เมื่อรู้สึกได้ถึงส่วนแข็งขืนของอีกฝ่าย ที่เตรียมจ่อเข้าทางด้านหลังของผม 

ผมพยายามสะบัดหน้าให้ออกจากรสจูบร้อนแรงนั้น แต่กลับถูกมือแกร่งจับคางไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน เขาบังคับให้ผมนอนรับรสจูบของเขาต่อไป ในขณะที่เบื้องล่างนั้น เขากำลังส่งความเป็นชายเข้ามาในตัวของผม

“ฮือออ..” ผมหลับตาปี๋ รู้สึกได้ถึงความตึงคับแน่นของร่างกายที่มีมาก จนกลายเป็นจุกไปหมด ยิ่งลมหายใจของผมที่ถูกขโมยไปแบบนี้ ผมยิ่งรู้สึกเหมือนว่าตัวเองอาจจะไม่รอดแล้วก็ได้

“จุนซู..” เสียงทุ้มเรียกชื่อผม

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นและพบว่า ร่างสูงมองผมด้วยความเป็นห่วง ผมคงนิ่งไปจนเขาต้องถอนจูบออก แต่ยังคงค้างส่วนล่างไว้ในตัวผมเหมือนเดิม

“ฮืออ” ผมครางแผ่ว ก่อนจะหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ มือของผมยกขึ้นไปยันอกแกร่งของเขาไว้เพื่อใช้ยึดตัวเองไว้ ลำแขนแกร่งสอดเข้ามาที่เอวของผมแล้วจับผมให้เข้าที่

“อีกนิดนะ” เสียงทุ้มพูดเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเริ่มขยับกายเข้าออก 


เฮือก..


ผมถึงกับผวากอดเขาไว้แน่น เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บจากการถูกเสียดสีที่เบื้องล่าง ลำแขนแกร่งโอบประคองผมไว้ในแนบชิดแล้วเริ่มเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ผมหลับตาแน่น ภาพในหัวมันเบลอขาวไปหมดเมื่อเวลาผ่านไปนาน และผมเริ่มชินกับการเสียดสีที่เบื้องล่าง ในตอนนี้ผมจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากว่าผมโอบลำคอแกร่งนั้นไว้แน่นมือ เพื่อเป็นหลักยึดไม่ให้ตัวเองล้มไป 

“ฮึก..เรียกฉัน...อีกนิดเดียว..” เสียงทุ้มเอ่ยคำสั่งข้างหูผม ประโยคคำสั่งที่ผมไม่สามารถปฏิเสธได้ในเวลานี้

“อื้อ...อะ..อาจารย์...อ่ะ...อาจารย์” ผมเรียกเขาซ้ำๆอยู่อย่างนั้น จำไม่ได้ว่ามากเท่าไหร่ แต่ว่าผมเรียกเขาๆๆๆๆๆจนในที่สุด

“อ๊า...” เสียงครางของผมดังลั่นห้องพักครูในจังหวะสุดท้ายแล้วสติของผมก็ดับวูบลง




.
.
.


“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงแรกที่ได้ยินหลังจากที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพยาบาลของโรงเรียน

“อะ...ไอ้..อุ๊บส์” ผมกำลังจะอ้าปากเรียกไอ้อาจารย์หื่นแทคยอนที่นั่งยิ้มอยู่ข้างเตียงผมอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเอามือมาปิดปากผมซะก่อน 

“นี้..อย่าเพิ่งพูด ดูนี้ซะก่อน” มือแกร่งอีกข้างที่ว่าง ชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาในระดับสายตาของผม เพื่อให้ผมได้อ่านมัน 
กระดาษคำตอบของผมนี่....

เอ้ยยยยย... ผมกรีดร้องในใจ 

เป็นไปได้ไง.... ผมได้คะแนน79/100

“คะแนนจากความสามารถของเธอล้วนๆ” ร่างสูงยังพูดต่อโดยที่ไม่เอามือออกจากปากของผม “79เต็ม100 เชียวนะ ผลคือ... B+” 



ผมทำตาโตของตาร่างสูงเลิกลัก นี้อย่าบอกนะ...ว่านี้เป็นคะแนนที่ผมกับเขา....เมื่อกี้...กันน่ะ...



“อยากได้เกรดAไหม? อีกแค่คะแนนเดียวเอง” ครูหื่นถามผมพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัยจนผมขนลุก

“อื้อๆๆ” ผมครางตอบเสียงอู้อี้พร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเร็วๆ คราวนี้แหละ ผมจะเอาเกรดAไปให้แม่ดู วุ้วว แค่คิดก็ดีใจแล้ว

มือแกร่งเลื่อนออกจากปากของผมในที่สุด ผมเลยเอื้อมไปหมายจะหยิบกระดาษคำตอบของตัวเองมาเชยชมซะหน่อย แต่แล้ว


จุ๊บ...


ไอ้หื่นนั้นอีกแล้ว ผมชวยโอกาสหอมแก้มผม !

“ไอ้...อือออ” ผมกำลังจะออกปากด่าไอ้ครูหื่นให้สมใจ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกปิดปากอีกครั้ง...ด้วยปากของเขาจนผมเผลอครางออกมา

“อ้าว...ข้อนี้นายตอบถูกอีกข้อนี่น่า งั้นเดี๋ยวฉันไปแก้คะแนนให้นะจุนซู...จังของฉัน” พอถอนจูบออก ร่างสูงก็พูดลอยๆให้ครูในห้องพยาบาลได้ยิน แต่ไม่วายปลายประโยคโน้มตัวมากระซิบข้างๆหูของผมจนมันแดงแปร๊ดไปทั้งใบเลย





ไอ้บ้าเอ้ยยย คราวหน้ากูจะตั้งใจอ่านหนังสือออออ!!!!!!





END
 
 
 
 
 
 
จะไม่อยู่หลายวันเลยเอาฟิคมาลงเพื่อ.....ช่วยดับร้อนให้แม่ยกแทคซูทั้งหลาย ><
ฮิ้ววววววววววววว

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกกกกกก.......ครูอ๊คแทคยอนคะถ้าแกจะหื่นขนาดนี้นะ จุนซูจัง..5555555 คราวหน้าก็ตั้งใจเรียนตั้งใจอ่านหนังสือด้วยละ

#4 By meowokcat on 2013-09-27 12:24

อ๊าคคคคคคคคคคคค..จุนซู..จังของฉัน

ช๊อบชอบ คำนี้ที่สู้ดดดดดดด

ขอบคุณไรเตอร์ สำหรับฟิคน่ารักๆ TaecSu Is Real.

#3 By milkhottest on 2012-05-04 14:24

เป็นครูแบบนี้ได้ไงเนี่ยยยยยย

อิแทค อิอาจารย์หื่นนนน



ลูกเพ่ซูทำไมอ่อนจัง? ฮ่าๆ ๆ อ่อนเพราะทนความร้อนแรงของอาจารย์แทคไม่ไหวหรอจ๊ะ

ไรท์เตอร์จะไปไหนจ๊ะ รีบๆกลับมานะ เพราะรีดเดอร์ร้อนมากกว่าเดิมอีกน่ะ question 555

#2 By wtmg (103.7.57.18|125.24.251.11) on 2012-05-04 01:12

อาจารย์อ๊คคะ หื่นไปไหนคะเนี่ย เดี๋ยวซูก็ฟ้อครูอังคณาหรอก 555

#1 By redberrylips on 2012-05-03 23:03