[SF] Our Bed {TaecSu}

posted on 04 Apr 2012 15:47 by lilac-7

[SF] Our Bed

Writer: lilac_7

Rate: PG

Couple: TaecSu

 Note : ชั่ววูบอีกตามเคยค่า สั่นๆ เรียกความหวาน ..... ย้อนไปตอนซูใส่เฝือกอีกแล้ว อิ อิ

 

 

 

ที่ใดมีความมืด...ที่นั้นย่อมมีแสงสว่าง

ที่ใดมีความหนาว...ที่นั้นย่อมมีความอบอุ่น

 

 

Taec's parts

 

 

ที่ใดมีความมืด...ที่นั้นย่อมมีแสงสว่าง

 

ไฟในห้องถูกปิดลงไปนานแล้ว นั้นหมายถึงว่าความเงียบได้เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องไปด้วยเช่นกัน เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะยังมีให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง หากสำหรับคนที่หลับไปแล้วคงจะไม่รู้สึกถึงความน่ารำคาญของมันแม้แต่น้อย แต่สำหรับคนที่ยังคงนอนไม่หลับอยู่แบบนี้เล่า มันช่างเป็นเสียงที่น่ารำคาญมันจนไม่สามารถจะข่มตาให้หลับลงได้เลย

 

เสียงขยับตัวสวบสาบของคนที่นอนอยู่บนเตียงชั้นสองดังขึ้นอย่างเงียบๆ เมื่อไม่อยากให้การนอนไม่หลับของตัวเอง เป็นปัญหากับรูมเมทของตัวเองที่นอนอยู่ชั้นล่าง

 

แทคยอนนอนลืมตาอยู่ในความมืด ลำแขนแกร่งถูกยกขึ้นมาก่ายหน้าผากของตัวเองไว้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมเมื่อพยายามเพ่งมองเพดานห้องที่อยู่เหนือกายตัวเองไม่ถึงเมตร

 

ที่จริงแล้ว เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะนั้นไม่ใช่สาเหตุของการนอนไม่หลับของเขาหรอก แทคยอนเพียงแค่หลอกตัวเองเท่านั้นว่าเจ้าเสียงนั้นมันน่ารำคาญ ทั้งที่มันก็เดินของมันแบบนี้อยู่แล้วทุกวัน

 

สาเหตุการนอนไม่หลับจริงๆของเขาก็คือคนที่นอนอยู่บนเตียงชั้นล่างของเขาเองอยู่ตอนนี้ต่างหาก

 

แทคยอนไม่ได้กังวลเรื่องการถูกแย่งเตียงนอนของตัวเองไป

 

แต่เขากังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของจุนซูต่างหาก...

 

เข่าข้างขวาที่ต้องใส่เฝือกไว้นั้น คงทำให้จุนซูลำบากมากไม่น้อย...

 

เสียงขยับตัวเบาๆดังมาจากเตียงชั้นล่าง ทำเอาแทคยอนอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงคนที่นอนอยู่ชั้นล่าง ร่างกายกำยำหมายจะขยับชะเง้อมองคงข้างล่างอยู่แล้วเชียว หากไม่ได้ยินเสียงที่ลอยมากับลมเสียก่อน

 

“แทค...หลับหรือยัง” เสียงถามลอยมาเบาๆราวกับคนถามกำลังพูดอยู่กับตัวเอง ทำเอาแทคยอนชะงักไป แผ่นหลังที่เกร็งขึ้นหมายจะลุกนั่งในตอนแรก จึงผ่อนกำลังลงจนทิ้งน้ำหนักตัวลงไปนอนบนเตียงเต็มตัวตามเดิม

 

“ยัง” กล่าวตอบเสียงแผ่วเบาเช่นกัน

 

“...”

 

แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องไปชั่วอึดใจ

 

“มีอะไรหรือเปล่า” คนบนเตียงชั้นสองส่งเสียงถามในความมืดเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าความกังวลของตัวเองถูกกระตุ้นโดยอีกฝ่ายแล้วในคืนนี้

 

“...พรุ่งนี้”

 

“...”

 

“...ถ้าฉันล้ม...ช่วยรับฉันด้วยนะ” คำขอร้องไม่เต็มเสียงของคนป่วยทำเอาคนฟังใจสั่น

 

“...”

 

“...นะ” เสียงขอร้องเบาลง เมื่อไม่ได้ยินคำตอบใด

 

“อื้ม...ฉันจะรับนายเอง” เสียงเข้มเอ่ยตอบเรียบ

 

แทคยอนหันมองตุ๊กตาหมาข้างกาย ตุ๊กตาที่จุนซูเอามานอนด้วยบนเตียงเพราะเจ้าตัวอยากเลี้ยงหมาแต่เพราะไม่สามารถจะเลี้ยงได้ จุนซูจึงเลือกที่จะเลี้ยงตุ๊กตาหมาแทน

 

“ฉันจะรับนายไว้เอง” แทคยอนมองตุ๊กตาหมาตัวนั้น แล้วพูดอีกครั้ง

 

มุมปากยกยิ้มขึ้นจางๆให้ตุ๊กตาตัวนั้น ราวกับว่าเขากำลังมองเจ้าของมันอยู่อย่างไม่ปิดบังความรู้สึก

 

“ขอบใจนะ...แทค” ในความมืดเช่นนี้ คำขอบคุณเบาๆ ของคนขี้กังวลจากเตียงชั้นล่างช่างดูจริงใจและดูน่าทะนุทะนอมไว้มากเสียจริง

 

เจ้าหมาน้อย...ถ้าเจ้านายแกกลับขึ้นมานอนบนนี้แล้ว...ฝากบอกเขาทีนะ...

 

ความรู้สึกของฉันน่ะ...

 

 

 

...ที่ใดมีความมืด...ที่นั้นย่อมมีแสงสว่าง

 

 

 

 

Junsu's parts

 

 

 

ที่ใดมีความหนาว...ที่นั้นย่อมมีความอบอุ่น

 

 

แสงไฟนีออนยามค่ำคืนของกรุงโซลลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานเดียวของห้องนอนในกลางดึก เป็นสิ่งที่จุนซูเพิ่งจะเคยได้เห็น การได้ลงมานอนที่เตียงชั้นล่างแบบนี้มันช่างให้ความรู้สึกแปลกใหม่จริงๆ...

 

การได้มองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอกผ่านทางหน้าต่าง ที่สูงไม่ถึงเตียงชั้นสองของเขามันทำให้จุนซูได้คิดอะไรมากมาย จนลืมไปว่า สาเหตุที่ทำให้ตัวเองได้ลงมานอนดูวิวจากเตียงชั้นหนึ่งแบบนี้ มาจากการบาดเจ็บที่เข่าข้างขวาของตัวเอง

 

นอกจากวิวท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้ว จุนซูก็ได้รู้อีกอย่างว่าการนอนที่เตียงชั้นล่างนี้ ช่างเย็นสบายจริงๆเพราะลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างบานนั้น...มันพัดมาปะทะกับคนที่นอนอยู่บนเตียงชั้นล่างแบบนี้เข้าพอดีเลยทีเดียว

 

มันเย็นจนหนาวเชียวล่ะ...

 

หนาวเพราะขาดความอบอุ่น...ใช่ จุนซูในตอนนี้ขาดความอบอุ่น

 

ความอบอุ่นของพี่ใหญ่ที่จากไปเมื่อหลายเดือนก่อน...เขายังจำมันได้ดี และรู้ว่าจะไม่มีใครลืมมันลงได้ด้วยอย่างแน่นอน

 

สรรพนามใหม่ที่จุนซูได้รับมามันก่อให้เกิดความกังวลกับเขามากมายหลายอย่างทีเดียว คำๆเดียวที่ดูจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปเลย...พี่ใหญ่ของวง

 

การที่ต้องยืนหยัดเพื่อเป็นหลักเปนฐานให้กับคนอื่นแบบนั้นก็ใช่ว่าจุนซูเองจะไม่เคยทำ เขารู้ดีว่าการเป็นเสาหลักนั้นมันยากลำบากมากแค่ไหน จุนซูรู้...เพราะเขาก็ถือเป็นเสาหลักหนึ่งของครอบครัวเช่นกัน

 

แต่กับการยืนหยัดเพื่อเป็นเสาหลักในท่ามกลางพายุเช่นนี้เล่า...จุนซูไม่รู้ว่าเขาจะต้องทำอะไรบ้าง

 

เสียงสวบสาบเบาๆของคนที่นอนอยู่บนเตียงชั้นบนทำให้จุนซูหยุดความคิดลง แทคยอนก็ถือเป็นหนึ่งในน้องๆในวงที่เขาจะต้องดูแลต่อไปจากนี้ ซึ่งก็ไม่ต่างจากน้องๆในวงคนอื่นที่จิตใจยังมีรอยช้ำจากเหตุการณ์เลวร้ายที่เพิ่งผ่านไป

 

จุนซูขยับตัวเบาๆ การจะพลิกตัวช่างยากลำบากในยามที่ขาขวาต้องเข้าเฝือกไว้แบบนี้ การจะพลิกนอนตะแคงจึงต้องถูกยกเลิกไป ที่จุนซูจะทำได้ในตอนนี้ก็เป็นแค่ก็หันไปมองโต๊ะเล็กๆข้างเตียงของแทคยอนที่เขายกมันให้ร่างสูงเอาไว้ใช้ใส่ของจิปาทะต่างๆเพียงไม่กี้ชิ้นในห้อง

 

ของเล่นประกอบของญี่ปุ่นขนาดความสูงประมาณห้านิ้วตั้งตระหง่านอยู่กลางโต๊ะตัวเล็กข้างหัวเตียงชั้นล่างนี้ เป็นอีกอย่างที่จุนซูใช้เวลาเพ่งมองมัน ของเล่นหุ่นยนต์ผู้พิทักษ์จากการ์ตูนอะไรสักเรื่องที่จุนซูไม่เคยสนใจจะดูกำลังตั้งอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้กับศัตรูที่มองไม่เห็น ทำให้จุนซูยิ้มออกมาจางๆ

 

“แทค...หลับหรือยัง” ดวงตาใสจ้องมองเจ้าหุ่นกระป๋องแล้วเอ่ยถาม ราวกับว่าจะถามเจ้าของเล่นนั้นมากกว่าเจ้าของชื่อซะอีก

 

“ยัง” แล้วเสียงกล่าวตอบก็ดังขึ้นเบาๆ จนจุนซูเผลอคิดไปว่าของเล่นที่มองเขาอยู่นี้กำลังตอบเขาอยู่

 

“...” เพราะไม่ได้คิดว่าจะถามอะไรอีก จุนซูเลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ดวงตาใสที่มองเจ้าหุ่นยนต์อยู่จึงเลื่อนขึ้นมามองตรงไปยังฝารองเตียงของชั้นสองด้านบนแทน

 

“มีอะไรหรือเปล่า” จากที่เป็นฝ่ายเริ่มถามก่อนแท้ๆ แต่ตอนนี้จุนซูกลับเป็นฝ่ายถูกถามเสียเอง

 

“...พรุ่งนี้” ราวกับว่าความหนาวช่วยโบกพัดให้ความกล้าหาญในตัวลุกโชนขึ้นมา จุนซูจึงเปล่งคำพูดออกไป

 

“...”

 

“...ถ้าฉันล้ม...ช่วยรับฉันด้วยนะ” คำขอร้องที่เต็มไปด้วยความกังวลถูกส่งออกไปจนสุดประโยคในที่สุด

 

“...”

 

“...นะ” ใจเล็กๆสั่นหวิวไปเล็กน้อยเมื่อไม่ได้คำตอบรับใดๆ คำพูดสั้นๆจึงถูกส่งออกไปยังฝารองเตียงของชั้นสองอย่างเกรงใจเบาๆเพื่อย้ำคำขอ

 

“อื้ม...ฉันจะรับนายเอง” คำตอบเสียงเรียบทำให้คนฟังอุ่นใจขึ้น...แม้ว่าจะเพียงเล็กน้อยก็ตามที

 

“...”

 

“ฉันจะรับนายไว้เอง” แล้วจู่ๆเสียงเข้มก็ย้ำคำตอบอีกครั้ง...แต่คราวนี้ช่างดูหนักแน่นและมั่นคงเหลือเกิน

 

คำตอบที่ทำเอาคนป่วยที่เตียงชั้นล่างใจสั่น

 

“ขอบใจนะ...แทค” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยคำขอบคุณจากใจ ก่อนที่ในท้ายประโยค จุนซูจะหันไปมองเจ้าหุ่นยนต์ผู้พิทักษ์บนโต๊ะข้างเตียงแล้วยิ้มจางๆให้มัน

 

 

 

ขอบใจนะ...แทค

 

 

 

...ที่ใดมีความหนาว...ที่นั้นย่อมมีความอบอุ่น

 

 

 

 

END

 

 

 

 

Talk :: รู้สึกว่าตัวเองหายไปนาน แหะ ......... กลับมาอีกครั้งพร้อมๆกับเปลี่ยนโฉมบล๊อกตัวเองใหม่เล็กน้อย (หรือไม่น้อยหว่า?) แบบว่ามันไปตามอารมณ์เค้าอ่า ^^

มีรีดเดอร์คนไหนคิดถึงเค้าไหม ??? (ไม่มีจ้า ^^) อ่า... ไม่เป็นไร ไรท์เตอร์เข้าใจ และยังคงลงฟิคแทคซูในแบบของตัวเองต่อไป 555

 

กลับมาคราวนี้มีเรื่องอยากจะพูดกับแฟนฟิคมากไปหมดเลย มากจนไม่รู้ว่าเล่าหมดใหม่ หรือว่าจะมีคนอ่านไหม? แต่ไรท์เตอร์ยุ้ยก็ยังอยากจะเล่าค่ะ ^^ ก็บล็อกเค้ามีไว้ให้คนเราได้ระบายความในใจนี่เนอะ ^^

 

ก่อนอื่นต้องขอโทษแฟนๆ ที่หายไปนานค่ะ ช่วงนี้ยุ้ยเข้าโรงพยาบาลค่อนข้างบ่อย สองเดือนเข้าไปสามครั้งแล้ว ไม่ได้เข้าไปแล้วออกในวันเดียว เข้าไปนอนด้วยนี่สิ เฮ้อออออ - -* ชีวิตเลยวุ่นวายไปมากพอสมควรค่ะ ยิ่งมาเป็นเอาตอนใกล้สอบที่ตอนนี้สอบเสร็จไปแล้วด้วยนะ ยิ่งทำให้ชีวิตยุ่งยากมากค่ะ....... เทอมนี้ยุ้ยเลยติด i ไปหนึ่งวิชา (เพราะแอดมิดที่รพ.วันที่สอบกะทันหัน - -^) พ่วงด้วย Fหนึ่งวิชา เฮ้อออออ อนาถแท้ชีวิต ทั้งแต่เรียนมาจนอายุ20แล้ว ก็เพิ่งจะเคยได้เกรดนี้กับเค้ากันนี้แหละ -*-  แต่ก็ปลอบใจตัวเองไป ว่าเรียนทั้งที ก็ลองได้เกรดมันทุกเกรดไปหน่อยสิ จะเป็นไร .... หึหึ

 

แล้วมาอีกเรื่อง เกิดสดๆร้อนๆ พอสอบเสร็จก็กลับบ้าน แต่ก็ไม่วาย มีรถขับมาตัดหน้าอีก ก็นะ .... ชนไปตามระเบียบ แต่อันนี้ฝ่ายนู้นเค้าผิด + กับเรามีประกัน เราก็ไม่ต้องทำอะไร ก็เข้าโรงพักไปรอบหนึ่ง นั่งขีดๆเขียนๆคำร้องให้ตำรวจเค้าไป ไม่บาดเจ็บทั้งคู่ แต่ก็ฟกช้ำไปตามระเบียบ -*- (นี้ก็เกือบได้เข้าโรงพยาบาลอีกรอบแล้ว) เง้อออออ  จบเรื่องพวกนี้เลย ไปเข้าวัดสะเลย โดนรดน้ำมนต์ (????) มาชุดใหญ่ 55555 เปียกไปครึ่งตัว ..... เริ่ดมากกกกกกค่ะ ก็สรุปกับไป ว่ามีเคราะห์ (โป้กๆๆๆ) อะไรประมาณนั้น อ่านะ จบไป ตอนนี้เลยขออยู่แบบตัวลีบๆ ไม่อยากจะกระดิกตัว กลัวจะมีเรื่องเข้ามาอีก

 

แต่ทีนี้... พออยู่เฉยๆ กะว่าจะแต่งฟิคแทคซูให้ได้อ่านกัน ...... ที่ไหนได้..... ไม่มีอารมณ์จะแต่งซะงั้น อ้าวกำ -*-  แต่แฟนฟิคอย่าเพิ่งหมดหวังกับเค้าน๊า อยู่เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ต่อไปน๊า >//////< , แม้ว่ายุ้ยจะแต่งฟิคไม่เก่งเลิศนัก แต่ก็ช่วยแก้ขัดได้ใช่ไหมค่ะ ?? แหะๆ

ยังไงซะ กำลังใจจากแฟนฟิคก็เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด สำหรับนักแต่งฟิคเนอะ ^^  แล้วยุ้ยจะเข็ญฟิคหนุ่มๆ บ่ายสองออกมาเรื่อยๆนะค่ะ ((แม้ว่าตอนนี้อยากจะกลับไปขีดๆ เขียนๆฟิคsjอีกครั้งก็ตามที -^-))

 

สุดท้ายๆๆ ยุ้ยเอาCboxมาแปะในบล๊อกด้วย อิอิ สังเกตกันหรือยังงงง ???  มุมบนขวาค่า เลื่อนสกอลล์ขึ้นไปดูโลดดดด แล้วอย่าลืมแวะมาทักทายกันน๊า จะพยายามหาเรื่องวายๆ ของ “แทคซู” ซึ่งเป็นคู่หลักของบล็อกนี้ มาลงให้ได้ยลกันเน้อออ เอนทรี่นี้ ขอลาไปแต่เพียงเท่านี้ค่า

 

จ๊วบบบบบบบ ~

 

Love all reader mak mak naaaa. ><

 

 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อบอุ่น ที่ได้รู้ว่ายังมีนายยืนอยู่ข้างๆฉันต่อไป หวานนะ แต่ก๋เศร้า เฮ้อ
เป็นกำลังใจให้น๊าาา

รักษาสุขภาพด้วยconfused smile


เชียร์แทคซูเสมอจ้า

#2 By wtmg (125.25.0.163) on 2012-04-07 02:29


ยุ้ยจัง! เป็นไงบ้าง หายรึ่ยัง..เพ้นเคยไดเอฟก่าไอแล้วเหมือนกานอย่าไปเครียดเน้sad smile
ยุ้ยเพ้นขอรีเควสคู่น่ะcry ด้งซู , จุนบราส์ แทคซูเจย์ก็โอน่ะยุ้ยน่าจะแต่งได้ดีมาก แทคเจย์รักกัน เจย์จากไป แทครักซู เจย์กลับมา ยุ้ยว่าไง! (ยุ้ยบอกเลิกคบก่าเพ้น = =')
......
อ่าน,เม้นต์อีกรอบ สาหนุกคร้าา ร้อยเต็มร้อยเรยยุ้ยแต่งหนุกทุกเรื่องอ่ะ(ไม่ได้โม้น่ะะquestion)

#1 By paint (58.8.187.106) on 2012-04-05 21:45