[SF] lonely {Junbro} NC18, Jun X Jun

posted on 02 Mar 2012 00:30 by lilac-7
One Shot :: lonely
Couple:: JunBrother ...... ?????
Writer:: lilac_7
Rate:: NC18
Talk:: ..... ไม่มีอะไรอ่า...อยู่ๆเค้าก็แค่อยากแต่งคู่นี้ หึหึ
 
 
 
 
 
 
 
 


ก๊อกๆ ๆ ๆ


เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นกลางดึก เจ้าของห้องที่ชอบหลับดึกเป็นชีวิตจิตใจขมวดคิ้วนิดๆ เพราะคิดว่าคนอื่นในบ้านน่าจะหลับกันไปหมดแล้ว


“เข้า มาสิ” ส่งเสียงตอบออกไป เพราะพวกเขาไม่เคยล๊อคประตูกันอยู่แล้ว ประตูห้องค่อยๆแง้มออกเผยให้เห็นคนที่มาเคาะเรียกเจ้าของห้องกลางดึก


“อ้าว จุนโฮเหรอ...มีอะไรหรือเปล่า ดึกแล้วไม่ยอมหลับยอมนอน” คนถามดูห่วงใย ทั้งในฐานะพี่ชายและเพื่อนร่วมวง


“จุนซูฮยอง...ผมนอนไม่หลับ” จุนโฮพูดเสียงละห้อย เหมือนเด็กที่ยอมแพ้จากการเล่นเปายิ้งฉุบ


“หื้ม?... เป็นอะไรละเรา” จุนซูเลิกคิ้วขึ้น ไม่บ่อยที่จุนโฮจะพูดกับเขาแบบนี้ ทุกทีเห็นจิกกัดเขาเสียให้ได้ร่ำไป แล้วไหงมาวันนี้ดูเป็นเด็กเชื่องๆไปได้ซะละ


“ขอนอนด้วยคนนะฮะ” คนพูดไม่พูดเปล่า จุนโฮซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงที่จุนซูกำลังนอนอยู่


“มาแปลกแหะวันนี้” ท่าทีของน้องชายร่วมวงดูจะผิดแปลกไปจากทุกวัน เสียจนคนที่ฮยองต้องใช้อ้อมแขนโอบกอดเจ้าเด็กดื้อมาแนบชิดกัน


“อื้อ ออ...แค่ขอนอนด้วยเอง...วันนี้ชานซองมีตารางงานถึงเช้าเลย” จุนโฮกอดตอบผู้เป็นพี่ชาย ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของอีกฝ่าย คล้ายจะออดอ้อนอยู่ในที


“เหรอ...อื้ม...ไม่เป็นไร นายนอนนี้ก็ได้ คืนนี้แทคก็มีงานเหมือนกัน” จุนซูเริ่มจะเข้าใจสาเหตุ ที่ทำให้เจ้าน้องชายร่วมวงดูจะยอมอ่อนข้อให้เขาวันนี้แล้วละ


“ขอนอนกอดด้วยนะ” คนตาตี่เงยหน้าขึ้นมาสบตาหวานของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยขออนุญาต


“อื้ม...จะ ทำอะไรก็ทำ...วันนี้เป็นเด็กดี ฮยองจะตามใจ” พี่ชายยิ้มให้กับจุนโฮที่ยิ้มตอบจนตาปิดเช่นกัน จุนโฮสวมกอดพี่ชายไว้เต็มอ้อมกอดแนบหูลงที่หน้าท้องราบของอีกฝ่าย จุนซูยิ้มบางๆให้หัวทุยๆของน้องชายแล้วลูบมันเบาๆ


ราวกับจะกล่อมเด็กดื้อที่เหนื่อยมาจากการเล่นซนให้หลับลง


“ฮยอง...” จู่ๆจุนโฮก็เรียกเขา


“หื้ม?...” มือบางของจุนซูยังคงลูบกล่อมเด็กดื้อไม่ขาด


“ฮยอง...กับแทคฮยองน่ะ...กอดกันบ่อยไหม” เสียงใสถามเบาๆ ราวกับไม่กล้าจะเอ่ยมันออกมาเต็มเสียง


มือบางของจุนซูชะงักไปครู่หนึ่ง


กอดกันบ่อยไหม...จุนซูรู้ความหมายดี


จุนซูยิ้มบางๆให้น้องชายที่พลิกหน้ามารอฟังคำตอบของเขา สองสายตาประสายกัน ก่อนที่คนเป็นฮยองจะยิ้มแล้วส่ายหน้า


จุนโฮไม่ยิ้ม เขามองหน้าเรียวของอีกฝ่ายที่ยังคงยิ้มบางๆให้เขาอยู่อย่างนั้น


“...แล้ว...ฮยอง...ไม่เหงาเหรอ”


“...” จุนซูเลือกจะไม่ตอบ แต่เลือกที่จะใช้มือของตัวเองลูบผมนุ่มของจุนโฮแทน


มือ บางหยุดการเคลื่อนไหวบนกลุ่มผมนุ่มลง แต่หาใช่เจ้าตัวไม่ที่หยุดมันเอง จุนโฮเลื่อนมือมากุมมันไว้แล้วลากมันลงมาที่ริมฝีปากของตัวเอง เรียวปากนุ่มแตะจูบลงที่หลังมือบางนั้น คนเป็นฮยองไม่ได้ขัดขืน เขามองน้องชายตัวแสบว่าจุนโฮจะทำอะไร


“แต่ผม...เหงา” เสียงใสพูดเบาๆพร้อมกับช้อนตาขึ้นสบกับคนเป็นฮยอง


ราวกับว่าเวลาจะหยุดเดินลงตรงนี้เสียให้ได้


สอง สายตาสบกันเนินนานก่อนที่จุนโฮจะเป็นฝ่ายดันตัวขึ้นจากท้องราบของจุนซูขึ้น มาหาอีกฝ่าย เปลือกตาสองคู่หลับลงพร้อมกันเมื่อระยะห่างของใบหน้าสั้นลงเรื่อย สัมผัสจูบช้าๆเนินนานไม่ได้แรงและดุดันเหมือนที่ทั้งคู่เคยเจอมา เรียวลิ้นชื้นทั้งคู่เพียงแค่แลบออกมาแตะทักทายกัน หาใช่การเกี่ยวตวัดรัดกันเพื่อหลอมละลายอีกฝ่ายไม่


จุนโฮผละออก จากรสจูบนั้นช้าๆ พวกเขายังคงสบตากัน และในที่สุด จุนซูก็เป็ยฝ่ายหลับตาลงและโน้มใบหน้าอีกฝ่ายให้เข้ามาสัมผัสจูบกันอีกครั้ง


จุนโฮสัมผัสได้...


จุนซูก็เหงา...ไม่ต่างจากเขาหรอก


พี่ชายเพียงแค่อดทนไว้ ไม่แสดงท่าทีออกมาเท่านั้น


ชื่อ เสียงและเงินทองที่เพิ่มขึ้นมากของวงในเวลานี้ทำให้สมาชิกทุกคนมีงานรัดตัว พวกเขาไม่ค่อยได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสักเท่าไหร่นัก แต่ในความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนกันของสมาชิกแล้ว ความสัมพันธ์เชิงชู้สาวก็ยังคงดำเนินต่อไป การที่เพื่อนร่วมวงไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตานั้น เทียบไม่ได้เลยกับการที่ไม่ได้อยู่กับคนที่รัก


และเมื่อไม่ได้อยู่กับคนรักมากพอ...ความเหงาก็เข้าครอบงำหัวใจจนมันอยากจะระบายความทุกข์ออกไปบ้าง


สอง ร่างผละออกจากกัน มือบางของจุนโฮยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อนอนตัวบางของพี่ชาย ไม่ต่างจากจุนซูที่ก็ทำแบบเดียวกัน ไม่นานเสื้อนอนสองตัวก็ลงไปกองกับพื้น


ฝ่ามือเล็กๆของจุนโฮตรงเข้าลูบไล่ลำคอและไหล่ลาดของพี่ชาย...ส่วนที่เซ็กซี่ที่สุดของผู้ชายคนนี้


ไม่ต่างกับมือบางที่ลากไล้ไปทั่วแผงออกขาวนุ่มนิ่มของอี