[SF] Story Behind {TaecSu&WooHo} [Intro]

posted on 03 Jul 2012 08:07 by lilac-7
SF :: Story Behind
Writer :: lilac_7
Couple :: Taec x Su ร่วมด้วย Woo x Ho
Rate :: อีกสักพักNCจะตามมาค่ะ ^^
Talk:: ออกแนวนิทานแฟนตาซีผจญภัย(?)นิดนึงนะค่ะ 555 ขอบคุณพี่โบว์สำหรับรูปแบบเนอร์ฟิคเรื่องนี้มากๆค่า (ตอนหน้าเป็นแบนเนอร์คู่ด้งโฮ ^0^) อ่านโลด... 
                      Intro...    

เสียงจังหวะดนตรีวอลซ์ดังก้องอย่างนุ่มนวลจากมุมเวทีหนึ่งของท้องพระโรง ที่ถูกยกสูงจากพื้นเล็กน้อยเพื่อใช้้แสดงดนตรีในงานเลี้ยงเต้นรำในค่ำคืนนี้ นักดนตรีชื่อก้องโลกมากมายถูกเชื้อเชิญมาเพื่องานนี้ 

สำหรับค่ำคืนที่มีความหมายยิ่งต่อเจ้าชายองค์เล็กผู้เป็นที่รักยิ่งของกษัตริย์และราชินีแห่งอาณาจักรอันแสนไกล

ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองการก้าวพ้นผ่านวัยเยาว์ของเจ้าชายจุนโฮ...

โถงท้องพระโรงที่กว้างใหญ่เทียบได้กับสนามซ้อมแข่งม้าส่วนพระองค์ขององค์ชายถูกประดับประดาไปด้วยของขวัญล่ำค่าจากทุกมุมโลกที่บรรดาข้าหลวงต่างสรรหามาถวายเพื่อใช้เป็นเครื่องผูกมิตรกับคนในเชื้อพระวงศ์

แท่นบัลลังก์ทั้งสี่ถูกวางตั้งเด่นเป็นสง่า เพื่อให้ประจักษ์แก่สายตาของแขกเรื่อในงานทุกคน ณ ที่แห่งนั้นทุกคนสามารถมองเห็นพระพักตร์ของพระราชา พระราชินีที่ทรงแย้มพระสรวลและพูดคุยกันอย่างออกรสกับข้าหลวงชั้นสูงคนสนิทได้อย่างชัดเจน และ ณ ตำแหน่งบัลลังก์มุมซ้ายสุดนั้นผู้คนในงานต่างก็ได้ยลโฉมความงดงามของเจ้าชายองค์เล็กได้เป็นอย่างดี

ดวงหน้าขาวนวลนั้นช่างสอดรับดีกับพวงแก้มใสที่ชวนให้อยากสัมผัสมันสักครั้งในชีวิต ริมฝีปากอิ่มแดงนั้นแม้ไม่ได้ทรงแย้มพระสรวลอยู่ก็ตาม หากมันก็ยังชวนให้น่าหลงใหลยิ่งนัก ดวงตาเรียวที่เสมองไปทั่วงาน ไม่ได้เจาะจงมองที่หญิงสาวในงานพระองค์ใดนั้นก็ช่างดูนุ่มนวลเกินกว่าจะคิดร้ายต่อพระองค์ได้

เจ้าชายองค์เล็กที่แสนจะงดงามนามว่าอีจุนโฮ...

หากแต่ถ้าจะมีใครสักคนเพ่งมองเสียหน่อยก็จะสังเกตได้ว่าเจ้าของงานในค่ำคืนนี้ ทรงนั่งประทับนิ่งและมองผู้คนด้วยสายตาที่แลดูหวาดหวั่นใจเพียงใด


บางที...ใครสักคนที่สังเกตเห็น อาจจะเป็นเจ้าชายองค์โตที่ไม่ได้นั่งประทับอยู่ที่บัลลังก์ตั้งแต่แรกก็เป็นได้







“อ๊า...จ..เจ้าชาย”

“เรียกอีกสิ..” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยสั่งข้างหูขณะที่กำลังกระแทกส่วนแข็งขันของตัวเองเข้าไปในตัวอีกคน

“อ๊ะ..แฮ่..เจ้าชาย..แทค..ยอน..อ๊า” ทันทีกระเส้าครางพระนามขององค์ชายใหญ่ออกมาสมใจท่านแล้ว ร่างเล็กก็ถูกกดอัดด้วยความปรารถนาแห่งราคะเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายเปลือยเปล่าค่อยๆทรุดลงกับพื้นห้องช้าๆเมื่อไร้มือหนาที่จะช่วยพยุงอีกต่อไป คราบของเหลวขาวขุ่นไหลย้อนออกมาจากช่องทางสีสดเปรอะเปื้อนพื้นพรมจนเป็นด่างดวง ร่างนั้นสั่นสะท้านไปพร้อมๆกับวาดยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า

คงจะมีความสุขมากสินะ...

“จุนซู” เสียงเรียกขานชื่อดังขึ้นอย่างทรงอำนาจ ร่างโปร่งบางของใครอีกคนจึงค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ที่ประทับขององค์ชายใหญ่ซึ่งถูกตั้งไว้บนจุดสังเกตการณ์เหนืองานเลี้ยงเต้นรำเบื้องล่าง...จุดที่สามารถมองเห็นท้องพระโรงได้ทุกซอกมุม ซ้ำยังเป็นจุดที่ไม่ใครจะเงยหน้าขึ้นมามองอีกด้วย

“ครับ...ท่านชายแทคยอน” เสียงหวานขานรับเรียบ ใบหน้าเรียวมองพนักเก้าอี้ทองคำที่ประทับของร่างสูง ก่อนจะเสมองไปยังร่างของใครอีกคน ที่ยังคงยิ้มเคลิ้มกับการถูกเรียกตัวให้มาปรนนิบัติรับใช้ความใคร่ของเจ้าชายใหญ่ในค่ำคืนนี้

“จัดการด้วย”

“ครับ” จุนซูตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปยังเบื้องหน้าที่ประทับ มือเรียวเอื้อมออกไปฉุดรั้งร่างเล็กของเหยื่อในค่ำคืนนี้ให้ลุกขึ้น จัดแจงสวมอาภรณ์ให้อย่างลวกๆ ก่อนจะพาตัวออกไปจากห้องในที่สุด

“มาตรงนี้สิ” เสียงเรียกเรียบเฉยของผู้เป็นนาย ทำให้ร่างโปร่งบางเดินเข้ามายืนใกล้พระที่นั่งของเจ้าชายอย่างเงียบๆ

“ทำความสะอาดที...ฉันไม่อยากเห็น” ดวงตาเข้มมองออกไปยังท้องพระโรงกว้าง กวาดตามองทุกสิ่งโดยไม่สนใจผู้รับคำสั่งว่าจะเข้าใจหรือไม่

“ครับ” หากแต่ไม่เป็นเช่นนั้นสำหรับจุนซู...เด็กรับใช้ที่เจ้าชายใหญ่ไว้วางใจเป็นอย่างดี

เรียวขายาวก้าวถอยไปเล็กน้อย จุนซูเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปคุกเข่าบนพื้นพรมหน้าพระพักตร์ มือเรียวค่อยๆซับคราบน้ำขาวขุ่นที่เปรอะอยู่บนพื้นอย่างใจเย็น และเพียงไม่นาน คราบราคะขาวนั้นก็หายไปจนหมด

ร่างโปร่งลุกขึ้นจากพื้นช้าๆ ขาเรียวกำลังจะเดินอ้อมออกไปยังหลังพระที่นั่ง แต่จู่ๆมือหนาก็ดึงให้เขาเข้าไปนั่งบนตักแกร่งอย่างรวดเร็วและง่ายดาย

“อะ...ท่าน” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างตระหนก มือเรียวปล่อยผ้าในมือให้ตกลงสู่พื้น ก่อนจะตรงเข้าจับแน่นรอบลำแขนแกร่งของอีกคนในตำแหน่งเอวของตัวเอง

“ตกใจรึ.....เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆที่ข้างหู สันจมูกโด่งไล่สูดกลิ่นหอมจากผิวเนียนบริเวณต้นคอ ลุกลามไปจนถึงปลายคาง

“ท่านไม่ทำหรอกครับ” จู่ๆเสียงหวานที่ร้องอย่างตกใจ กลับเฉยชาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ร่างบางยังนั่งอยู่บนตักแกร่งเหมือนเดิม หากแต่ไร้การขัดขืนใดใด

“เจ้ารู้ใจข้ารึ” เสียงทุ้มถามห้วน ออกแรงรวบเอวบางให้แน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ทำให้ข้างแก้มของทั้งสองแนบชิดกันเบาๆ

“ท...ท่านบอกเองว่ายังไม่ถึงเวลา” มือเรียวกดแน่นที่ลำแขนแกร่ง เขาไม่ชอบก็ถูกกอดรัด...มันอึดอัด

“หื้ม?...ถ้าข้าบอกว่าถึงเวลาแล้วเจ้าจะยอมอย่างงั้นสิ?” เสียงทุ้มกระซิบถาม มองเสี้ยวหน้าหวานกรุ้มกริ่ม

“ไม่ มี ทาง” เสียงหวานตอบชัดเจน เน้นชัดทุกคำ

“มั่นใจจังนะ...หึ” เสียงทุ้มกดถาม หากแต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย้ยเหยิน

“ปล่อยข้า..” ร่างบางหงุดหงิด จุนซูเริ่มดิ้นอีกครั้งเพื่อจะให้หลุดจากลำแขนแกร่ง ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่มีทางได้ผล

“อยู่นิ่งๆก่อนสิ...ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดู” เสียงทุ้มยังคงกระซิบ ราวกับจะกลั่นแกล้งให้อีกฝ่ายมีน้ำโหมากขึ้น

“ข้าไม่ต้องนั่งแบบนี้ก็ได้นี้ครับ..ปล่อยข้าลงเถอะ” ร่างบางหยุดดิ้น หากแต่ความคิดต่อต้านไม่ได้หมดไป

“ไม่ได้..ถ้าเจ้าไม่นั่งตรงนี้ เจ้าจะไม่เห็น” ร่างสูงตอบนิ่ง ลำแขนแกร่งออกแรงรวบอีกคนให้ขยับตัวมานั่งเต็มตักของตัวเอง จนอีกฝ่ายต้องยอมหยุดนิ่ง

“อะไรละครับ” จุนซูขมวดคิ้ว เขายอมหยุดแต่ไม่ได้จะยอมทุกอย่าง

“จุนโฮ..” เสียงทุ้มพูดเบาๆ ใบหน้าคมเข้มขยับมาอยู่ข้างแก้มใส เอ่ยชื่อน้องชายของตัวเองออกไป เป็นแนะให้ดวงตาเรียวหันไปมองยังเจ้าของชื่อภายในงานเลี้ยงเบื้องล่าง

“หมอนั้นไม่ใช่จุนโฮ!”

เสียงเข้มนิ่งเรียบไร้แววสนุกแม้แต่น้อย จุนซูหยุดนิ่ง ดวงตาหวานมองชายร่างเล็ก ผิวขาวนวล แก้มใสที่แดงเรื่อนั้นยังคงน่ารักน่าหยิกเหมือนทุกคราไป

เหตุใดเจ้านายของเขาถึงกล้าพูดได้...

“ท่านนั้นคือองค์ชายจุนโฮไม่ใช่หรือครับ” เสียงหวานเอ่ยถามทั้งที่ดวงตาไม่ได้ละไปจากเป้าหมายเบื้องล่าง

“จุนโฮน่ะ...ไม่คุยกับซึลองหรอกนะ” จุนซูหรี่ตา เพ่งมองท่าทางของเจ้าชายเล็กซึ่งบัดนี้กำลังค้อมหัวให้กับคหบดีนายหนึ่งที่เดินเข้าไปแสดงความยินดีกับเจ้าของงานอย่างสนิทสนม

หากแท้จริงแล้ว ใครๆก็รู้ว่าซึลองหมายปองเจ้าชายเล็กมากเพียงใด

“ก็...อาจเป็นแค่มารยาทในการทักทายเท่านั้นกระมั้งครับ” จุนซูคิดเหตุผลก่อนจะพูด หากแต่คิ้วเรียวก็ยังขมวดอยู่เช่นเดิม

“เฮ้อ...พูดเหมือนเจ้าไม่รู้จักจุนโฮเลยนะ เจ้าก็รู้นี่..หากจุนโฮไม่ชอบใครแล้วล่ะก็ แค่หางตายังไม่คิดจะแลไปหาเลย” ร่างสูงอธิบายแย้งกับคำพูดหวานนั้น หากแต่ทุกอย่างที่พูดล้วนแต่เป็นความจริง จนคนบนตักไม่สามารถเถียงได้

มันก็จริง...เจ้าชายจุนโฮที่แสนจะน่ารัก น่าเอ็นดูของชาวเมืองทุกคนนั้น แท้จริงแล้วมีนิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจอยู่ไม่น้อย แต่นั้นก็ถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของคนตัวเล็กน่ารักมิใช่หรือ..

“ข้าจะไปลากมันลงจากบัลลังก์น้องข้า!!” ร่างสูงกระแทกเสียง มือหนาดึงร่างบางให้ลุกขึ้นพร้อมกับตัวเอง ก่อนจะปล่อยมือจากเอวบาง ร่างสูงของเจ้าชายใหญ่กำลังจะก้าวออกไปจากห้องสังเกตการณ์หากไม่มีเสียงรั้งเขาไว้ก่อน

“เดี๋ยวครับ...ท่านชาย”

“อะไร จุนซู”

“ข้าว่า..มันจะไม่โจ่งแจ้งไปหรือครับท่านชาย..หากเกิดเหตุการณ์โกลาหลขึ้นมาจริงๆ พระราชากับพระราชินีจะทรงไม่พอใจได้ครับ” เสียงเตือนอย่างมีเหตุมีผลถูกส่งมาให้ร่างสูงใจเย็นลง คิ้วเข้มบนใบหน้าคมเข้มขมวดเข้าหากัน และในขณะนั้นเองเพลงบรรเลงในงานก็เปลี่ยนจังหวะไป

ดนตรีจังหวะสโลว์ฟอกซ์ทรอทดังขึ้นทั่วงาน เป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาแห่งการเต้นรำที่แท้จริงแล้ว เจ้าชายใหญ่คลายปมคิ้วออก รอยยิ้มเผยให้เห็นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวทิ้งท้ายกับคนใกล้ชิดตรงหน้าก่อนจะก้าวออกไปว่า



“เวลานี้แหละ...เหมาะที่สุด”



      TBC.
        ขอโทษแฟนฟิคทุกท่านก่อนอื่นใดเลยค่ะ T T ไม่ค่อยได้แต่งฟิคให้อ่านเลย แหะๆ ต้องขอบคุณพี่โบว์ http://bonussen.exteen.com/ ที่คอยบังคับ ขู่เข็ญ ฟาดแส้ และอีกสารพัดวิธีSMที่ทำให้ยุ้ยต้องคลานมาแต่งฟิคให้จงได้ ToT แล้วขอบคุณพี่จอยอีกคนนะค่ะ ^^ คนนี้ก็ทวงฟิคได้ไม่แพ้กัน ToT    เรื่องนี้โดนพี่ๆตามจิก ตามทวง ตามจี้ทุกฝีก้าวค่ะ คาดว่าจะคลอดตอนต่อเร็ววันนี้ - - เรื่องนี้ประมาณ3ตอนนะค่ะ สั้นๆ ไม่มากไม่มายค่ะ   ขอบคุณที่ติดตามงานนะค่ะ   ใครอยากทวงฟิค อยากทึ้งหัว อยากจิก? อยากทักทาย อยากให้กำลังใจ(ไม่มี) เชิญได้ที่ทวิตเตอร์ค่ะ @lilac__7 สิงอยู่ทุกวันนะค่ะ ^^   ฟอล.มาคุยกันได้น๊า ยุ้ยใจดีจริงๆๆๆๆๆๆๆ >

[OS] Attention, Please!! [TaecSu]

posted on 12 Jun 2012 03:18 by lilac-7
ทวิตเตอร์เป็นเหตุค่ะ ดวกมากเรื่องนี้ แต่งสด ไม่ทวน ง่วงมาก
 
แต่ยังกล้าเอาลง 555555555555555
 
ไปอ่านโลดดดดดดดดด
 
 
 
 
ผู้เขียนโดย :: lilac_7  
 
 
 
 
 
 
 
คนอะไร...ไม่สนใจกันบ้างเลย

ในค่ำคืนที่แสนจะเงียบสงบ จะมีอะไรให้ความสุขกับเราได้มากไปกว่าเตียงนอนหนานุ่มกับหมอนขนเป็ดนิ่มๆใช่ไหมละครับ

แต่คุณรู้ไหมว่าสาเหตุที่ทำให้ผมนอนหงายยกแขนก้ายหน้าผากอยู่แบบนี้คืออะไร?

ถูกแล้วล่ะครับ.....คิม จุนซู

คนอะไร...ไม่สนใจกันบ้างเลย

ประโยคน้อยใจเดิมๆที่ผมพร่ำถามตัวเองอยู่ร่ำไป เวลาที่จุนซูมีงานอัดเสียง หรือเวลาที่เขาทุ่มเททำงานเพลงอย่างสุดกำลัง เขาจะลืมผมออกไปอย่างสนิทใจเลยครับ

คิดแล้วมันก็น่าน้อยใจจริงๆ

ผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือบนตัวเตียงลงมาถือเล่น ห้องนอนที่ไร้เงาจุนซูทำให้ผมเหงา ขนาดตอนนี้เวลาล่วงเข้าวันใหม่มาแล้วเป็นชั่วโมงๆ เขาก็ยังคงคลุกตัวอยู่ในห้องดนตรีของบ้านอยู่เลยครับ

ผมเลื่อนเปิดโฟเดอร์ภาพคู่ของเรา จำได้ว่าเมื่อเร็วๆนี้แฟนคลับจะฮือฮากับภาพครอบครัวสุขสันต์ของเราเหลือเกินครับ ผมมองใบหน้าเรียวที่เอียงองศาเล็กน้อยเพื่อความสวยงามแล้วอมยิ้มกับตัวเอง

คนอะไร...จะห่วงลุคได้ตลอดเวลา

แล้วก็เลื่อนนิ้วผ่านไปดูรูปอื่นๆ จนมาสะดุดเจอรูปๆหนึ่ง ใบหน้าเรียวที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยฮูดสีน้ำเงินสดใส เส้นผมที่เจ้าตัวชอบนักหนานั้น คงเหลือไว้ปรกหน้าผากเนียนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น น่าตลกที่ส่วนที่เด่นชัดที่สุดในรูปนี้คือ...สันจมูกเรียวของคนหน้าหวานที่เจ้าตัวไม่ค่อยจะชอบมันสักเท่าไหร่

ผมลดมือถือลงมาถูกไถปลายคาง เหลือบมองเพดานห้องด้วยแววตาพราวระยับ...จะเป็นยังไงถ้าผมจะกลั้นแกล้งคนน่ารักสักหน่อย

ไวเท่าความคิด ผมยกมือถือในมือขึ้นมากดเข้าทวิตเตอร์อย่างรวดเร็ว และภายในเวลาไม่ถึงสองนาที ทั้งรูปและข้อความให้กำลังใจจากผมก็ปรากฏสู่สายตาสาธารณชน

@taeccool
: จัดรูปจุนซูให้ เพื่อขอให้ช่วยเชียร์ OST ที่จุนซูร้องมาก ๆ นะครับ!! คิๆๆ
 

ผมมองผลงานของตัวเองแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เสียงร้องเตือนว่ามีคนรีทวิตเตอร์ของผมดังถี่ยิบชนิดที่ว่าสามารถแต่งท่อนแรพตามได้เลย ผมอมยิ้มขณะที่นึกถึงใบหน้าหวานยามที่เห็นความหวังดีของผม ว่ามันจะงอง้ำอย่างนักรักขนาดไหน บางทีมือเรียวสวยนั้นอาจจะหันมาฟาดลงบนแขนข้างที่หักของผมอยู่ก็เป็นได้

เอ๊ะ!!!!

เดี๋ยวนะ....เขาจะตีผมเหรอ? เขาจะโกรธผมเหรอ? แล้วเขาจะยอมป้อนข้าวป้อนน้ำให้ผมเหมือนเดิมไหมล่ะเนี่ย?

ซวยแล้วตรู !!!!!!!

ไวกว่าความคิดเดิม ผมเลื่อนนิ้วหารูปคู่ของเราสักรูปหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆกับรูปนั้น แทบจะไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่ามันถ่ายจากสถานที่ที่แตกต่างกันแบบข้ามซีกโลกเลย ก่อนจะใช้มือข้างเดียวของตัวเองพิมข้อความใหม่ แล้วกดโพสทันที

 @taeccool:เพลงของจุนซูเป็นเพลงบัลลาด... จัดรูปจุนซูแบบขรึมหน่อยแล้วกัน!! คิๆๆ ช่วยเชียร์เพลงของจุนซูด้วยนะครัฟ~
 

ทันทีที่โพสข้อความ เสียงการแจ้งเตือนของมือถือในมือก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้มันถี่มากกว่าเดิม ไหนจะข้อความเดิม แล้วยังจะมาข้อตวามใหม่อีก นี้ยังไม่รวมถึงข้อความเมนชั่นที่แฟนๆส่งมาอวยผมกับคนหน้าหวานอีกนะ แต่ถึงแม้ว่าเสียงเตือนจะดังถี่มากเท่าไหร่ ผมก็รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่เลยแหะ

ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาเช็คสักหน่อย แต่ผมก็ตกใจจนเกือบจะทำมือถือราคาแพงตกพื้นในนาทีนั้นเลยครับ

ก็จุนซูน่ะสิ จู่ๆก็โพสข้อความเกี่ยวกับเพลงใหม่ของเขาคล้ายๆกับผมเลย


@Jun2daKAY:ผมร้องเพลง "Love..Goodbye" OSTเรื่อง I Love Lee Tae Ri ^^ ครั้งนี้เป็นเพลงบัลลาดครับ ช่วยฟังกันเยอะๆ ด้วยนะครับ!!


จู่ๆผมก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทั้งหลังเลยครับ = =

ทำยังไงดี ทำยังไงดี ผมลุกขึ้นยืน เดินวนไปมาข้างเตียง จุนซูต้องเห็นรูปที่ผมโพสไปก่อนหน้านี้แล้วอย่างแน่นอน เจ้าตัวถึงได้ออกมาโพสเองบ้าง บางทีอาจเป็นเพราะแฟนคลับที่ส่งข้อความไปสะกิดให้เขารู้ตัว ผมขบฟันลงบนริมฝีปากล่างเบาๆ ยกมือข้างที่ปกติดีขึ้นบาดเหงื่อ โถ่! ดูสิครับ นี้ขนาดผมอยู่ห้องแอร์นะ ยังเหงื่อแตกเลย แล้วถ้าจุนซูเขาเกินไล่ผมออกไปนอนนอกห้องขึ้นมา ผมไม่ต้องเสียน้ำในร่างกายไปหมดเลยเหรอครับ

ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว จู่ๆเสียงประตูก็เปิดออก

“เฮือก!...จุนซู” ผมสะดุ้งสุดตัว เอ่ยเรียกชื่อเขาสั่นๆ จุนซูตอนนี้หน้านิ่ง นิ่งมาก...เหมือนภูเขาไฟที่หยุดปะทุเพื่อรอการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่ออกมา

“อ๊ค แทค ยอน” เน้นชัดทุกคำเลยครับ TT____TT

ตู้มมมมมมม!!!!!

ภูเขาไฟระเบิดแล้ว

“จ..จ้า” ผมตอบหง่อยๆ ฝืนยกยิ้มแห้งๆให้เขารู้ว่าผมยังยิ้มออก(แม้จะนิดเดียวก็ตาม -*-)

“นายทำอะไรลงไปห๊ะ!”

“ค..คือ...ก็โปรโมตเพลงใหม่ของตัว...งะ..ไงจ๊ะ” ผมทำใจดีสู้แพนด้าไปงั้นแหละครับ ดูจากน้ำเสียงก็รู้ว่าผมสั่นขนาดไหน

“ไม่ต้องมาตง มาตัวเลยนะ คิดบ้างไหมว่าภาพพจน์ของฉันกับเพลงจะเสียหายขนาดไหน นี่ถ้ามันลามไปถึงเรทติ้งละครด้วยล่ะก็...ที่นี้ล่ะ ได้นอนตีพุงรองานไปอีกหลายเดือนเลย อีตาอ๊คบ้าเอ๊ยยยย ทำอะไรไม่คิดถึงกันบ้างเล้ยยยย” ครับ....ชัดเลย

คนอะไร....ไม่เคยว่ากันอ้อมค้อมเลย จัดเต็มตลอด T__T

“คืนนี้อยากนอนนอกห้องใช่ไหม?...!!!!” เย้ยยยยยยยยย

“ค...คือ จุนซูอ่า...คือ..” ใบ้ครับ...ใบ้รับประทาน เจอแฟนไล่กันแบบนี้ผมจะทำยังไงล่ะครับ

“ถ้าไม่ตอบก็ออกไปเลย อีตาบ้า...เห็นฉันเป็นตัวตลกใช่ไหม...แบบนั้นสินะ...คนบ้า....ออกไปนอนเดี้ยงนอกห้องเลยนะ...ฮึก!” เสียงหวานทั้งบ่น ทั้งด่าในเวลาเดียวกัน จุนซูเดินอ้อมมาข้างหลังผม มือสวยออกแรงดันผมให้ออกไปนอกห้อง แต่ผมต้องฝืนตัวเองไว้ในทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้น

“จ...จุนซู” ผมหันหลังกลับ จุนซูก้มหน้าหลบผม ใบหน้าหวานซ่อนดวงตาที่คงจะมีน้ำตาปริ่มขอบอยู่ไม่ให้เห็น ผมตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นเขายกหลังมือขึ้นปาดดวงตาของตัวเอง

“ฮึก...คนบ้า”

“ข..ขอโทษนะ...ฉันแค่...อยากให้นายสนใจ...ก็นายมัวแต่ยุ่งกับงานอัดเพลงจนเราไม่ค่อยได้คุยกันเลย...ฉัน...ฉันก็เลย....น้อยใจ” ผมพ่นทุกอย่างออกไปจนหมด จุนซูหยุดนิ่ง เสียงสะอื้นหายไปแล้ว ใบหน้าเรียวสวยนั้นเงยขึ้นสบตาผม ดวงตาเขาแดงน้อยๆ ทำเอาผมใจเสีย มือข้างปกติของผมยกขึ้นแตะใบหน้าเนียนนั้นเบาๆ เราสบตากันนิ่งๆ จนสุดท้ายเขาก็เอ่ยออกมา

“คนบ้า...คอยดูเถอะ...ฉันจะเอาคืนมากกว่าเดิมเลย” เสียงหวานพูดงอนๆ ผมยิ้มให้เขา ดึงร่างบางเข้ามากอด

“ยอม...ฉันยอมทุกอย่างเลย แต่อย่าร้องไห้เลยนะ” ผมพูดไปยิ้มไป ให้ตายสิ น้ำตาของเขามีอิทธิพลกับผมมากมายขนาดนี้เลยเหรอ

“ชิร์...ใครบอกว่าฉันร้องไห้” คนในอ้อมกอดตอบเสียงสูง แต่เสียงสูดน้ำมูกฟืดฟัดก็ทำให้ผมยิ้มได้

“ไม่ร้องก็ไม่ร้อง...นอนเถอะ ดึกมากแล้วนะ” ผมผละออกแล้วจูงเขามาที่เตียง
“อื้ม...” เสียงหวานตอบเบาๆ จุนซูทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกตัวเข้าใต้ผมห่ม ผมยิ้มให้เขาก่อนจะวิ่งอ้อมมายังเตียงอีกฝั่ง รีบซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน เอื้อมมือไปปิดไฟบนหัวเตียง แล้วก็รอฟังคนข้างกายว่าต้องการอะไรอีกไหม

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร...

ช่างเถอะ...ถึงเขาจะไม่พูดกับผม แต่ก็ขอให้เขาอย่าร้องไห้แบบเมื่อกี้อีกเลยใช่ไหมล่ะครับ

อีกอย่าง...คืนนี้ผมก็ไม่ต้องออกไปนอนนอกห้องด้วยนี่ โฮะๆๆๆ

อ๊ค แทคยอนมีความสุขมากเลยคร้าบบบบบบบบบ

 
 
 
 
 
 
 


แถมๆๆๆๆๆๆๆ
 
 
 

ไฟในห้องปิดลงไปเกือบๆจะครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้งครับ เสียงคนข้างกายผมเริ่มดังออกมาเป็นเสียงกรนเบาๆ ผมลืมตาขึ้นน้อยๆ เหลือบมองเขาจากตำแหน่งหมอนตรงนี้ แล้วก็ต้องรีบอุดปากอย่างเร็ว เพราะเสียงหัวเราะของตัวเองอาจจะทำให้แผนแตก

ตอนแรกที่เห็นข้อความที่เขาโพส ผมก็โมโหนะครับ โมโหมากด้วย คนอะไร...แกล้งกันได้ตลอดเลย แต่ก็นะ...เวลาเห็นเขาสำนึกผิดทีไรแล้วมันดูน่ารักจริงๆเลยใช่ไหมครับ แล้วก็นะครับทุกๆท่าน ผมไม่ได้ร้องไห้จริงๆนะครับ ก็แค่หาวแล้วน้ำตามันไหล เสียงที่อีกคนคิดว่าผมสะอื้น แท้จริงแล้วผมสะอึกอ่ะ -*- เมื่อกี้เกือบหลุดแล้วล่ะครับ คิคิ แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี

สุดท้ายแล้วผมไม่ลืมหรอกนะครับที่ว่าจะเอาคืนเขาให้มากกว่าเดิมน่ะ ผมค่อยๆขยับตัว ควานหามือถือในกางเกงออกมาถือไว้ ก่อนจะโพสข้อความลงไปผ่านทวิตเตอร์ ส่งหาคนข้างกาย...ไม่ใช่ข้อความหวานแหววอะไรหรอกครับ เพราะแท้จริงแล้วมันเป็นแผนของผมน่ะ

ผมจะใช้ความน่าสงสารเพื่อแก้แค้นอีตาอ๊คบ้าให้ได้เลยครับ

ยังไงน่ะเหรอครับ

ลองไปอ่านข้อความที่ผมทวีตหาเขาสิครับ

คุณจะเห็นถึงความน่าสงสารของผมเลยแหละ

ถ้าพวกคุณอ่านแล้วสงสารผม เหมือนที่ผมหวังไว้นะครับ

ช่วยเมนชั่นไปถล่มไอ้แมวบ้าข้างๆผมนี้ด้วยนะครับ

ช่วยผมด้วยนะครับฮอตเทสเมนซูทุกคน ^0^


@taeccool รูปนี้เกินไปหน่อยป่ะ? คิๆ นักแต่งเพลงชะลัลลัลลัลลา ที่ทำงานร่วมกับทูพีเอ~~~ม~~ คิๆ
 
 
 
 
END
 
 
ขออภัยในความดวกค่าาาาาาาา
 
ขอบคุณคำแปลจาก  ค่ะ ^^

 

 

ก่อนอื่นขอชาบูบล็อกตัวเองก่อน

ฮิ้ววววววววววววววว ~~~

วิวเพจเกินหมื่นแล้ว ^0^

\\เข้ามาส่องอะไรบล๊อกเค้าอะตะเอง// 5555 ล้อเล่นๆ

ดีใจนะ มันก็ดีใจ แต่มันก็แอบเจ็บด้วยแหละ

คอมเม้นท์ยังไม่ถึง10%ของยอดวิวเลย ดูดิ -____- เอิ้กกก

แต่ไม่เป็นไรค่ะ

เพื่อความสุขของตนเอง(และผู้อื่น - -*)

ยุ้ยเลยจัดOPVมาติดสินบนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในบล๊อกแห่งนี้ (?????) เผื่อว่ายอดเม้นจะเพิ่มขึ้นบ้าง ^___^

(ทั้งหมดทั้งมวลนั้นหาได้จิงจังไม่ -___________-;;  บอกก่อนเดี๋ยวมาม่า*0*)

 

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

OPV นี้ยุ้ยทำประมาณ3-4ครั้งเลยค่ะ แล้วก็ดูทวนมากกว่าจำนวนรูปที่ใส่ไว้ในนั้นซะอีก

ทำโอพีวีทีไรมันมีปัญหาทู้กกกกกก ที (วิบัติเพื่อเสียง _/\_)

แต่ก็ยังจะดันทุรังทำค่ะ

เพื่อสิ่งที่รักแล้ว ทุ่มไม่อั้นค่ะ ^___^

ก็นั่งทำกันเป็นอาทิตย์ๆๆๆ (นี่สินะ สาเหตุที่มันไม่แต่งฟิค @_@)

แล้วก็ลองอัพลงยูทูปไป3คลิปค่ะ (แต่เก็บไว้เปนแบบส่วนตัวทั้งหมดค่ะ หุหุ ไม่ให้ดูค่ะ งานห่วย)

แก้แล้วแก้อีก จนงานชิ้นนี้เสร็จสมบูรณ์ค่ะ ..... เลยเอาออกมาให้ได้ดูกันซะที เอิ้กกกกก

ไปดูเลยดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

จากนี้เป็นเนื้อเพลงนะค่ะ เผื่อว่าฟังไม่ออก -__-*

ที่จิงยุ้ยก็ต้องพึ่งเนื้อเพลงแหละ ฟังไม่ออกเหมือนกัน แต่เลือกเพลงนี้เพราะมันดูเข้ากับซูซี่ของเราดี (???)

5555555

 

เนื้อเพลง - อย่าไว้ใจ

[RAP Korea]Oh megahanheum matemenheu naeyu seukichuin. Kagaiga menowi happuraichwi.
Dechikeureu seungnga kananaru michiwa. Ka ohe ngoeh kangega keueuseumiga.


เข้ามาเกาะ มากอด มาหยอด มาหยอดอะไรอยู่ได้
ยั่วให้อยากแล้วก็จากดูซิน่าไหม
เผลอปั๊บก็จับผมบ่อยพอผมน่ะจับหน่อยนะ
ทำไม่ Get ทำมาทำไม่ get นะ
คิดว่าเล่นอย่างนี้แล้วหนีทันหรือไง


ขืนแกล้งกันอีกนิดจะคิดถึงให้ตาย


อย่าไว้ใจ กันอย่างนั้น
อันตรายนะอันตรายเธอรู้ไหม
หากเข้ามาใกล้กว่านี้
เธอยินดีน่ะ เธอยินดีโดนรักไหม


[RAP Japan]Haite kite motto chikaku natte.
Daite sorekara kiss nante.
Gamangwa dekinai shock wakaranai.
Konna koto suruto abunai abunai.


เข้ามาตีสนิทสะกิด สะกิด มาทำเป็นเพื่อน
เล่นเสียหลักอึกกระอัก ใครจะเพื่อนไหว
ใกล้ปั๊บก็จับผมถ่างพอผมขยับห่างน่ะ
ทำมาชิดทำมาทำมาชิด Man
นึกว่าเล่นอย่างนี้แล้วหนีทันหรือไง (แล้วหนีทันหรือไง)
ขืนแกล้งกันอีกนิดจะคิดถึงให้ตาย


Kamikaze man popping in the house. Right here, right now


อย่าไว้ใจ กันอย่างนั้น
อันตรายนะอันตรายเธอรู้ไหม
หากเข้ามาใกล้กว่านี้
เธอยินดีน่ะ เธอยินดีโดนรักไหม


จะยอมมะ จะยอมมะ จะยอมมะ ยอมเถอะ
จะยอมมะ จะยอมมะ จะยอมมะ ยอมเถอะ


อย่าไว้ใจ กันอย่างนั้น....หากเข้ามาใกล้กว่านี้


อย่าไว้ใจ กันอย่างนั้น
อันตรายนะอันตรายเธอรู้ไหม
หากเข้ามาใกล้กว่านี้
เธอยินดีน่ะ เธอยินดีโดนรักไหม


จะยอมมะ จะยอมมะ จะยอมมะ ยอมเถอะ
จะยอมมะ จะยอมมะ จะยอมมะ ยอมเถอะ

 

-จบ-

 

สุดท้ายค่ะ ..... ใครใช้โปรแกรม Ulead เป็นบ้าง?? ยุ้ยโหลดมาแต่งมใช้ไม่เปน หรือมีโปรแกรมไหนแนะนำไหมคะ? แม้ว่าจิงๆแล้วจะไม่ถนัดงานOPV แต่มันก็ยังอยากจะดันทุรังทำอ่ะ u____u

อ่า.... 555 ใครมีโปรแกรมดีๆบอกเค้าหน่อยน๊า เอาแบบเล่นง่าย มือสมัครเล่นอย่างยุ้ยก็เล่นได้งี้อ่ะ (มูวี่เมกเกอร์มีแล้วนะ -*-)

 

เมื่อรับชมกันแล้วยุ้ยก็ขอลาแล้วนะค่า เจอกันใหม่ เอนทรี่หน้าที่เป็นฟิค(ที่ควรจะรีบไปปั่น) เอิ้กกกก

ไปแล้วค่า ใครเปิดเทอมแล้วขอให้โชคดีนะจ๊ะ เด็กๆ ^_____^ (เดี๋ยวมอ.ตัวเองก็จะเปิดยังจะทำเป็น....นะ -_-*)

อิอิ จุ๊บๆทุกคนค่า~~~~~~~~~